Wyprawa Kosowej Pieśni

[Mętna Łapa.]

Horyzont zaczynał jaśnieć, co prawda miał barwę siwego dymu, ale jednak. Ona dla kontrastu jaśniała jak pochodnia. Tak kiedyś określił ją w myślach zaspany Gęsiopióry, wychodzący świtem z Jałowcowego Gąszczu na ich wspólny trening.
Łabędź dobrze się spodziewał i nawet w dobrą stronę nadstawił ucha. Kroki Mętnej Łapy były dobrze słyszalne, tym bardziej, że w Obozie panowała absolutna cisza. Krępe łapy, które niosły włochate, płomienne ciało, aktualnie dodatkowo napuszone z powodu porannego przymrozku, przystanęły przy tych chłodnych, wojowniczych łapskach.
Przemarznięta, twarda ziemia zdawała się jej dziś jeszcze bardziej surowa. Jak zwykle nie śniła, towarzyszyła jej jedynie ciemna toń. Tylko przed zaśnięciem przed oczami majaczyły jej nierealne kształty. Do tego też była przyzwyczajona. Sfery snu nigdy nie myliła z realnością dnia, a dziś musi zachować wyjątkowo trzeźwy umysł. Nawet jak na nią. Żadnego dosłownego, ani niedosłownego, lepkiego, wciągającego błota.
Zielono-złote, skośne oczy dodatkowo mrużyła, ale był to wyraz determinacji i nastawienia na cel. Przed misją tego typu jeszcze nie stawała, a po drodze mogła spodziewać się wszystkiego. To ostatnia prosta przed otrzymaniem wojowniczego imienia, ale ten fakt nie był istotny. Musieli dzisiaj wspierać Kosową Pieśń, ale też zadbać o siebie, by nie narobić kłopotów. Łabędź znał drogę, ona wierzyła, że jest wystarczająco silna i może okazać się przydatna, po prostu. Od czasu ceremonii nie myślała o niejakich gwiezdnych. Zawsze wolała żywych.
Obrzuciła partnera zaciętym, zmobilizowanym spojrzeniem i kilka razy trzepnęła ogonem. Następnie przeniosła wymowny wzrok na czarną zastępczynię. Wiadomo. Była. Kosowa Pieśń była jednym z kotów, po którego stronie ruda terminatorka zawsze była gotowa stanąć.