Cichy kąt

[Tundra]

- Za późno. Gdybym wcześniej zorientowała się, że jestem w ciąży, mogłabym postąpić inaczej, a teraz, kiedy już czuję ich ruchy w sobie... Nie wyobrażam sobie musieć ich rodzic i oglądać ich martwe, ale w pełni ukształtowane ciała. - powiedziała poważnie Tundra, czując jak na wspomnienie o rodzeniu martwych kociąt, zaczęły się one gwałtowniej poruszać. Zapewne dlatego, że serce ich matki zaczęło bić nieco szybciej. Zignorowała to i tylko obliczała pysk. - Złowiłam mysz, teraz muszę ją zjeść. - dodała, mając rzecz jasna na myśli, że zamierza wziąć odpowiedzialność za swoje czyny. Popłynęła w tany z kotem, który mógł ją zapłodnić, musiała teraz zachować się dla odmiany odpowiedzialnie i wychować kocięta w Nowym Świcie na dobre i odpowiedzialne koty. Być może nie czekały ją tego dnia same złe wiadomości, bowiem kiedy jej jaśniejsza córka otworzyła pysk, słowa które go opuściły zamiast podsycać w niej niepewność i obawy, jak to było w przypadku Tsunami, zapaliły we wnętrzu Opoki wątły płomień nadziei.
Postawa Sekwoi sprawiła, że poczuła dumę. Po jej wnętrzu rozlało się ciepłe uczucie ulgi, które miało związek z akceptacją i zrozumieniem, z które otrzymała od całej połowy swojego potomstwa. Miało to wielkie znaczenie.
- Dziękuję, Sekwojo. - powiedziała do niej tylko, chociaż w głowie pływało jej w tej chwili o wiele więcej treści, którą chciała jej przekazać, a która to nie potrafiła ułożyć się w słowa. Powiedzieć, że jest jej bardzo wdzięczna, że to naprawdę wspaniały uczucie, kiedy znajdzie się pierwszą osobę, która zdaje się być po jej stronie. Być może wiecznie poważna i niewzruszona Tundra nie sprawiała wrażenia osoby, która na co dzień potrzebuje takiego rodzaju wsparcia ale… w tak trudnej sytuacji, jaką była wizja bycia samotnym rodzicem, każde dobre słowo miało znaczenie. Nawet jeżeli ona nie potrafiła dać tego po sobie poznać. Posłała jej tylko pełne wdzięczności i czułości spojrzenie, które miało zastąpić wszystkie słowa, których czekoladowa nie potrafiła wypowiedzieć.