Cichy kąt

[Tsunami]

Czuła się dziwnie.

Część jej umysłu, której zawsze się słuchała, ta wiecznie rozgniewana, przepełniona goryczą tak jak zawsze, powtarzała jej podświadomie, że ma być wściekła na Tundrę. Opoka może i nieświadomie, ale zrobiła sobie kocięta, które miały zastąpić ją i Sekwoję - a na pewno ją, tą zepsutą i wybrakowaną. Ale... zdrowy rozsądek przebił się przez gniew i rozżalenie. Dawno nie myślała tak racjonalnie, jak teraz, nad czymkolwiek.

Tundra była wieloma rzeczami, ale nie kłamcą. Tak o niej sądziła Tsunami, zawsze. Nie planowała tych kociąt, ale ich chciała. W przeciwieństwie do niej samej, ale jeśli córka Opoki była w stanie pokochać niechciany miot, to nie miała wątpliwości, że Tundra pokocha te larwy. Planowane czy nie. Chciała ich, to ma. Nie umiała o nich myśleć jak o w pełni wykształtowanych kotach, bo nimi nie były, i nie potrafiła o nich myśleć jak o młodszym rodzeństwie, bo jej jedyną siostrą była Sekwoja, ale wyjątkowo nie umiała czuć gniewu ani wobec Tundry, ani jej nienarodzonych dzieci.

Podeszła bliżej. - ... na nas liczyć. Nas obie. Masz dwie córki - nie zapominaj, Tundro, proszę, nigdy nie zapominaj, że wciąż masz dwie dorosłe córki. Słowa te ledwo wypłynęły Tsunami z pyska i zaraz potem musiała przełknąć ślinę i głośno odetchnąć. Ogon szylkretki nerwowo drżał, ale wyglądała na... spokojną. Pierwszy raz od dawna. Musiała to przemyśleć, ale wyglądała spokojnie.

Gdzieś w głębi kryły się pretensje o to, że Tundra nie zdołała poprawnie wychować jej, a sądziła, że wychowa kolejne kocięta, ale zazdrość na razie nie przemawiała przez Tsunami. Przynajmniej już nie. Pojawiło się za to dziwne uczucie i ponowna próba postrzegania Tundry jako faktycznej matki. Tsunami nie czuła tego od miesięcy i nie wiedziała, skąd nagle się to wzięło, ale wzięło.

- Możemy- - zerknęła nerwowo na Sekwoję, potem znowu na Opokę. - ...mogę cię. Przytulić?