Cichy kąt

[Sekwoja]

To jedno dziękuje nie znaczyło dla Sekwoi zbyt wiele. Nie dawało jej żadnej pewności że jej słowa pomogły jakoś Tundrze bądź w ogóle do niej trafiły. Matka jednak zawsze była taka... sztywna, więc zdążyła się już przyzwyczaić. Przeżywała emocje na swój własny stoicki sposób i to normalne. Bywało to jednak trochę, a nawet bardzo mylące, dało się jednak do tego przyzwyczaić. Ale cholera jasna, czy mogłaby chociaż raz odstawić swój sposób bycia na bok i pokazać że naprawdę będzie wszystko okej? Że wcale nie odrzuci swoich dzieci, a Sekwoja nie będzie musiała robić za tą dorosłą, opanowaną i dojrzałą? Nie powiedziała jednak co myśli, bo musiała być, no kto by się spodziewał, dorosła, opanowana i dojrzała. Zależało jej na rodzinie, oj naprawdę jej zależało.
Jednak spojrzenie jakie Tundra posłała w jej stronę, było bezcenne. Wrażało więcej niż tysiąc słów i chociaż nie obiecywało że wszystko pójdzie dobrze i gładko, to jednak pokazywało że jej słowa naprawdę dotarły. Tundra zrozumiała i na ten moment jej to wystarczało. Musiało wystarczyć, bo przecież sama Tundra nie wie jak się zachowa po ich narodzinach.

Wszystko jeszcze bardziej zaczęło się układać, gdy Tsunami w końcu okazała więcej empatii, dla Tundry, ich matki, która znalazła się w podobnej sytuacji, co sama Tsunka kilka księżycy temu. Kremowa kotka wprost nie mogła w to uwierzyć w taką nagłą zmianę nastawienia o sto osiemdziesiąt stopni. Przez chwile nawet się zastanawiała czy to nie jest jakiś dziwny sen, a kociaki Tundry jedynie wytworem jej wyobrazi. To wszystko działo się naprawdę.
Trochę powątpiewała w taką nagłą zmianę zachowania, ale na razie nie zamierzała weryfikować jej szczerości. Szczególnie że Sekwoja zawsze wierzyła że pod tą pokrywą gniewu, zazdrości i szylkretowego futerka, kryję się coś dobrego. Może wcale nie będzie tak źle z tym młodszym rodzeństwem? A nawet pokuśmy się o stwierdzenie że będzie nawet lepiej niż było? Jeżeli oczywiście siostra niczego nie udaje i naprawdę nie ma więcej żadnych żali do matki, o tą ciąże. Sekwoja uśmiechnęła się, a bardzo rzadko się uśmiechała, o ile w ogóle. Normalnie po prostu nie miała takiej potrzeby ani powodu. Nie pytając o zgodę podeszła do Tundry i wtuliła głowę w jej szyję. Dając też znak Tsunami, nadal z koślawym uśmiechem na pyszczku, że może zrobić to samo, bo przecież czemu mama miałaby jej zabronić?