Rumiankowa Łąka

[Ambient]

Zaciąga się wonią jednego z rumianków; w obozie Nowego Świtu nie było kwiatów. Na pewno nie takich. Takich drobnych, delikatnych, wątłych kwiatków. Tak delikatnych, jak Ambient. Czuje swędzenie w nosie, cofa się kilka kroków, nie wiedząc, skąd takie dziwne uczucie.

Po Rumiankowej Łące rozchodzi się wyjątkowo donośne, jak na rozmiary kocięcia, kichnięcie, a Ambient w szoku aż przewraca się na grzbiet. Wprawia tym pobliskie trawy i kwiaty w więcej ruchu. Teraz widzi niebo. Szare, ciemne niebo. Teraz gdy o tym myśli, chyba tylko takie niebo zna - nie błękitne, a szare, zakryte burzowymi chmurami.

Głos. Obcy.

Ambient podnosi się na cztery łapy, powoli. Jeży sierść na karku, ale chyba się nie boi. Nie wygląda. Łaciate uszy ledwo wystają sponad wysokich traw i kwiatów, ale widzi nieznajomego. Czarną sylwetkę. Nie rusza się, wpatruje się w obcego kocura ogromnymi, dwubarwnymi ślepiami i po chwili po prostu siada na wilgotnej od rosy trawie.