Rumiankowa Łąka

[Czarnowron]

Bąbel nie odpowiedział. Bez wątpienia nie należał jednak do tych lękliwych. Mimo lekko zjeżonego futerka i siedział i patrzył na Czarną Wronę zupełnie bez lęku. Nie było to reakcją, której spodziewał się po nieznajomym kocięciu. Podejrzewał raczej, że kotka, mimo tego, że starał się zwrócić na siebie jej uwagę jeszcze zanim się do niej zbliżył, prędzej ucieknie i będzie musiał ją gonić. Ale to nie nastąpiło, więc przynajmniej jedno zmartwienie Czarna Wrona miał z głowy.
Podszedł żwawym krokiem do małej i zniżył pysk do jej poziomu, by trącić ją delikatnie w pstrokate uszko.
– Jak masz na imię? – zapytał wesołym głosem, uśmiechając się. Śmiały się też jego ogniste oczy – Zgubiłaś się?