Wyprawa Kosowej Pieśni

[Mętna Łapa.]

Mimo grubości futra dość dotkliwie odczuwała zimno, które zdawało się anektować ją całą, poczynając od, niestety, nieowłosionych od spodu, łap. Po prawej stronie towarzyszyła im Rzeka, a jej szum zawsze działał na zmysły Mętnej Łapy kojąco. Jednak Grzmiąca Ścieżka była jeszcze bliżej i też dawała o sobie znać: zapachami i dźwiękami, które dochodziły od strony linii, tworzonej przez Szare Brzozy.
Po chwili, gdy Kosowa Pieśń przeprowadziła grupę przez swoistą granicę z innym światem, nastał kompletny monopol nienaturalnego warkotu, cuchnącego smrodu. Rzeka była tak blisko, a tak daleko. Ruda nadstawiła uszu, które zaczęły wykręcać się na wszystkie strony, podobnie jak jej mordka. Chciała zorientować się w zastanej sytuacji. Opadła niżej na łapach, więc przypominała kota czającego się do skoku na plątającą się niedaleko zwierzynę. Tak naprawdę mieli przed sobą przeciwnika.
Czekała na sygnał, była czujna i starała się nie myśleć o tym, że jakiś potwór w każdej chwili może wyskoczyć zza rogu. Widziała je wcześniej, ale nigdy nie przekraczała Grzmiącej Ścieżki. Jej celem będzie bezpieczne dotarcie na drugą stronę. Na tym trzeba się zafiksować, a jednocześnie nie tracić kontaktu z rzeczywistością. Musi mieć świadomość, że nawet, a może właśnie przede wszystkim tak krótkowzroczne plany czasem trzeba elastycznie dostosowywać do sytuacji. Na bieżąco.