Trening Lawiny

[Kos]

- Pewnie - odparła natychmiastowo. Najprawdopodobniej zejdzie im na to cały dzień, lecz jeśli złowią coś po drodze, nie powinno być problemu. Nikt również nie powiedział, że powinni trening kończyć tutaj zaraz, a ona nigdzie się nie wybiera. Mówiąc o wybieraniu się gdziekolwiek, opuściwszy obóz, Lawina przybliżyła się do niej, ba, jakby drżała z przerażenia. Usłyszawszy wytłumaczenie, uśmiechnęła się ciepło, przybliżając się do niej, jednak nie łamiąc granicy komfortu.
- Spokojnie, to nic takiego. Przecież to nie twoja wina, że zachorowałaś, każdemu się zdarza. Wszystko nadrobimy, już wszystko dobrze, nie ma co się obwiniać i stresować - zapewniła ją przyjaźnie, potrzebując chwili, żeby przemyśleć, co powinna powiedzieć później. Musiała jakoś zapewnić kotkę, że świat poza ścianami obozu nie jest straszny, jednak biorąc pod uwagę jej stosunkowo duży wiek i strach, będzie miała niemałe wyzywanie. Poradzi sobie, Lawina jej potrzebuje. - Sama stresowałam się przed swoim pierwszym wyjściem z obozu, każdy to robi w pewnym stopniu, mogę Ci to zapewni. Jedni po prostu mają odwagę to pokazać, inni wolą sztucznie zgrywać twardzieli. Tak czy siak, mogę Tobie zapewnić, że nie ma czego się bać. Może i nie jest nas wiele, ale patrolujemy granicę i tereny, także nie powinien zaatakować Cię ani samotnik, borsuk czy lis. Z resztą, sama zobaczysz - pocieszyła ją. Nie pamiętała czy faktycznie stresowała się przed wyjściem, lecz to nie było ważne, liczyła się Lawina i je samopoczucie - Może pokażę Ci jedno z moich ulubionych miejsc na terenach? Jest naprawdę ładne, widać z niego nasz obóz - to powiedziawszy, skręciła w kierunku Rumiankowej Łąki, prowadzącej do Wrzosowego Wzgórza, gdzie się wybierały. - Wiesz jakie mam rangi w Nowym Świcie? - zadała powoli pierwsze pytanie, uważnie obserwując, czy nie powinny zwolnić i dać Lawinie czas na oswojenie się z treningiem.