Wrzosowisko

[Kąkol]

Sądził, że uda mu się powalić Oriona z powrotem na ziemię, pod naporem jego wyciągniętych łap ten wygiął się tymczasem w groteskowy półksiężyc, osunął lekko na łapach, lecz nie uderzył przeciwnym bokiem o grunt, trzymając się z determinacją w pozycji stojącej – uznał to za sukces po jego stronie i pomimo odruchowej reakcji, która rozsunęła się po fizjonomii pyska rozdrażnionym zaskoczeniem, zaraz uśmiechnął się figlarnie, prawie w zadowoleniu. Jego triumf – a właściwie duma z sukcesu przyjaciela – trwała jednak nadzwyczaj krótko, raptem ukrócona kolejnym atakiem, gwałtownym i na tyle niespodziewanym, że nim zdołał zorientować się w tym, co właśnie się wydarzyło, został szarpnięty na bok, a jego lewy policzek zderzył się twardo z solidną, piaszczystą powierzchnią nierównego podłoża.
Stęknął cicho, wykrzywiając przy tym pysk w grymasie zbolałego niezadowolenia, oplecione wokół jego szyi łapy orientala oznaczały jednak, że dystans, jaki ich dzielił, był wystarczająco nieduży, by podziałać na jego korzyść – lustrzanym odwetem podkurczył tylne nogi, naraz wyrzucając je w przestrzeń i próbując wycelować nimi w podbrzusze Oriona, by odepchnąć go do tyłu i pozbyć się uciążliwego ucisku, chwilowo uniemożliwiającego mu podniesienie się z powrotem do pozycji stojącej.

[roll=1d10+2]