Trening Zmierzchowej Łapy

[Łabędzia Szyja]

Resztki senności gdzieś się ulotniły, gdy zobaczył jak ożywiona i gotowa do działania była Zmierzch. Jego samego napawało to energią. Koteczka swoją postawą przypominała mu nieco Wilcową Łapę; siostrzeńca Łabędzia i dawnego terminatora. On też zawsze tryskał entuzjazmem. Był psotliwy, znacznie bardziej niż grzeczna i ułożona córka Księżycowego Jeziora, co skutecznie wprawiało wojownika w stan przedzawałowy, jednak lubił ich wspólne treningi czy wypady poza obóz. Miał nadzieję, że ze Zmierzchową Łapą także będą świetnie się bawić, że ich trening nie będzie dla niej nudnym powtarzaniem regułek.
- Dobrze słyszeć - odparł szczerze, z ognikami rozbawienia jaśniejącymi w błękitnych oczach. - Przyjaźnisz się z Zakurzoną Łapą? Polubiłaś się z Ranną Łapą? Masz rację, Szafirkowy Pyłek to ładne imię. Pasuje mu, nie uważasz?
Przed wyjściem z obozu przystanął, aby przepuścić kotkę. Niech idzie przodem i podziwia widoki do woli. Pierwsze wyjście poza obóz to niezapomniany moment, w każdym razie jemu tak się wydawało. On na pewno swojego nie zapomniał.
- Dzisiaj pójdziemy tam - pyskiem wskazał na piętrzący się w pewnym oddaleniu od obozu pagórek - na Koci Grzbiet. To teren treningowy, od dzisiaj będziemy spędzać tam dużo czasu, dlatego myślę, że warto byś przyjrzała się mu się bliżej. Po drodze powiem ci co nieco o obowiązkach terminatora... A może doskonale je znasz? Później, na miejscu, przypomnimy sobie rangi. Opowiadałem ci o nich na naukach, jestem ciekaw, jak wiele zapamiętałaś. Chyba że wolałabyś skupić się na czymś innym?
Przechylił łeb do boku. Miał swój zaplanowany harmonogram treningu, ale praktyka nauczyła go, że terminatorzy niekiedy miewali własną wizję. A on nie będzie upierać się przy swoim dla zasady. Jakiś czas temu treningi musiały zaczynać się od teorii i praktyki walki, a z zaleceniem Ćmiej Gwiazdy nie zamierzał dyskutować. Teraz to nie obowiązywało, mieli zatem pełną dowolność i dużo, dużo czasu.