Trening Zmierzchowej Łapy

[Zmierzchająca Nadzieja]

Kotka podczas podróży uważnie słuchała słów kocura. Bardzo ucieszyła ją pochwała, jak również pokornie przyjęła uwagę odnośnie doprecyzowania rang. Obowiązki terminatora najwyraźniej też nieco poznała. Generalnie zapowiadało się dobrze. Po prostu kiwała łepkiem. Od czasu do czasu także spoglądała na Mistrza Łabędzia. Nie chciała się gdzieś samodzielnie oddalać. Tutaj panowały inne zasady niż wcześniej. W końcu Wszystko poza "Obozem Klanu Rzeki" wydawało się majestatyczne, jak również bezgraniczne. W końcu wielkimi krokami nadchodziła "Pora Młodych Liści". Śnieg topniał, jednocześnie ustępując miejsca świeżej trawie. Dodatkowo dni były coraz dłuższe, a promienie słońca przyjemnie grzały. Pewnie dlatego widok z Kociego Grzbietu przyprawiał o dreszcze. Ogólnie Zmierzch nieco zamarła, bo nie spodziewała się tak otwartej przestrzeni. Powoli chłonęła wszystko wzrokiem, a zarazem powstrzymywała ochotę przed pobiegnięciem gdzieś. Wszystko tutaj wydawało się jakieś takie "bardziej". Na przykład zapachy okolicznych roślin czy zielony kolor trawy. Córka Skry wręcz czuła świerzbienie w łapach. Chwilę później kotka otrzepała futro jakby próbowała zrzucić kropelki wody. Dzięki temu mogła nieco uciszyć swoje emocje. Wreszcie spojrzała wprost na Mistrza Łabędzia. Wyglądała na bardzo zadowoloną, więc zaczęła po kolei odpowiadać zgodnie ze swoimi przekonaniami.
-Bardzo bym się ucieszyła ze wspólnego treningu! Mogłabym porównać swoje umiejętności do Raniuszka. On przynajmniej nie potraktuje mnie z przymrużeniem oka jak moi bracia. Poza tym chętnie usłyszę co babcia sądzi o naszych naukach.- Zmierzch miała świadomość, że Kosowa Gwiazda była rodziną. Jeszcze nie miała okazji porozmawiać z kocicą, więc tym bardziej przypadł jej do gustu ten pomysł. Wreszcie zaczęła przednimi łapkami udeptywać ziemię. Chciała ruszyć i posłuchać co, gdzie, jak... Szczególnie, że widok zapierał jej dech.
-Tutaj jest pięknie i chętnie sturlałabym się po trawie w dół. Tylko resztki śniegu zmoczyłby nieco futro. Zdaje sobie sprawę, że istnieją granice których Klan Rzeki nie powinien przekraczać, tak? Tak jak kiedyś wewnątrz Chruśniaka, a później Obozowiska...- Kotka domyślała się, że przecież pozostałe klany także mogą zajmować podobne tereny. Niemniej zwiedzenie ich byłoby zuchwałym posunięciem. Nie każdy kocur czy kotka mogli potraktować ją przyjaźnie...