Trening Zmierzchowej Łapy

[Łabędzia Szyja]

Powoli skinął głową.
- W takim razie postaram się to załatwić - oznajmił pogodnie. Nie w najbliższym czasie, bo teraz powinni skupić się na samej Zmierzchowej Łapie, aby mogła w swoim tempie, na spokojnie oswoić się z treningiem i szeroką gamą nowości, ale w przyszłości jak najbardziej był chętny do zorganizowania takiego dzielonego dnia treningowego. Terminatorzy mogliby nauczyć się czegoś od siebie nawzajem, poznać inną perspektywę, a najlepiej sprawdzało się to w walce - sparing z doświadczonym wojownikiem a równym sobie, to kompletnie dwie różne pary kłączy, coś o tym wiedział. Pozostawało mieć nadzieję, że Kosowa Gwiazda dzieliła te poglądy i przystanie na jego prośbę. Łabędź prywatnie sądził, że nie będzie z tym większego problemu. Przywódczyni, zastępczynią będąc, długi czas nadzorowała treningi. Pomijając, że w swoim długim życiu prowadziła ich zapewne sporo. Znała się na rzeczy jak mało kto.
Z rozbawieniem zmieszanym z rozczuleniem odnotował charakterystyczny dla koteczki gest, jakim było ugniatanie ziemi. Zupełnie jakby musiała w jakiś sposób pozbyć się nadmiaru energii. A może źle interpretował? Może chodziło o niecierpliwość?
- No, z turlaniem się wstrzymałbym się przynajmniej do pory młodych liści - zażartował. - Nie chcemy, byś zamoczyła całe futro i złapała przeziębienie, prawda? Jednak nie widzę przeszkód, by ruszyć dalej. W zasadzie nie jesteśmy tak daleko od granicy. Pójdziemy i przekonasz się na własne oczy, jak taka wygląda. Zgadza się, nie należy ich przekraczać. A wiesz może dlaczego tak jest?
Po zadaniu pytania niespiesznym krokiem ruszył dalej przez Koci Grzbiet. Stromizna wkrótce miała ustąpić i tym razem mieli iść w dół, nie pod górkę, z powrotem na równinę. Coraz bliżej jawił im się obraz Makowej Polanki, teraz średnio pasującej wyglądem do nazwy. Ze względu na brak kwitnących maków, rzecz jasna.