Trening Jaśminowej Łapy

[Bawełniana Nić]

Patrzyła na niego, słuchając jego drżącego głosu. Skrzywiła się, widząc taką słabość. W kimś, kto miał być wojownikiem. Pokręciła głową, poruszając niespokojnie ogonem. - Spotkaniem wiewiórki i uciekającym wężem-jaszczurką nie nakarmisz klanu, Jaśminowa Łapo - westchnęła, choć jej głos nie był tak chłodny i twardy jak mógłby być w tym momencie. Czarno-biały miał sporo czasu na to, by spełnić zadanie, ale mniej szczęścia i umiejętności. Bawełniana Nić nie była potworem - wbrew pozorom - wiedziała, że pierwsze polowanie nie będzie wyglądać tak, jak wyszkolonego wojownika. Zielonooki musiał się jednak nauczyć, że w dziczy liczą się jego umiejętności, nie okoliczności. Głodnego kota nie będzie obchodziło to, że to było pierwsze polowanie, a to, że nie dostał kolacji.
- Nie rycz jak coś ci nie wyjdzie, tylko weź z tego lekcje. Teraz wiesz, że nie możesz dawać uciekać zwierzynie, a twoja praca musi być szybsza i wydajniejsza. Płaczem też nikogo nie nakarmisz - odparła, choć tu jej głos był twardszy i zdecydowanie poważniejszy. Nienawidziła słabości, bo jej mistrzynia była nią przepełniona. I teraz jest nikim. - Prowadź do tego ptaka, na dzisiaj wystarczy.