Paśnik

[Kąkol]

Skradał się pośród wysokich, przyschniętych wiechci traw, kiedy w polu widzenia błysnęła mu zieleń jasnych łusek, migocących blado na smukłym ciele drobnej jaszczurki, wygrzewającej się w ciepłej śreżodze światła. Zmrużył bursztynowe ślepia, skradając się pomiędzy wysoką roślinnością, zrównując przy tym głowę i ogon z linią grzbietu – wiatr poruszał akurat ciepłym, wiosennym powietrzem na jego korzyść, a Kąkol, nagle nabrawszy wiary we własne zdolności łowieckie, przeniósł ciężar ciała na tylne łapy, chcąc znaleźć się jak najbliżej gada, zanim oderwie się od podłoża, skacząc w jego stronę.