Trening Zmierzchowej Łapy

[Zmierzchająca Nadzieja]

Wychodziło na to, że Zmierzchowa Łapa miała całkiem dobry instynkt samozachowawczy. Może zadziałały również jej empatia oraz poczucie obowiązku. Przynajmniej udzieliła prawie poprawnej odpowiedzi. Czuła się niczym wzorowy uczeń. Dzięki temu wreszcie zrozumiała uczucia braci, gdy próbowali zdobyć uwagę Skrzącego Słowa. Całe szczęście Łabędzia Szyja nie wymagał bójek, a realistycznego myślenia. Dlatego kotka przytakiwała lekko łebkiem na któreś zdanie z kolei. W międzyczasie przyspieszyła kroku, żeby zrównać swój krok z kocurem. Właściwie było to trudne zadanie, ponieważ najmniejsza nowość wymagała poznania. Taki piasek wydawał dość przyjemny, odprężający dźwięk. Miał również ciekawą strukturę, więc córka Jeziora czasami zanurzała w nim bardziej łapy. Niestety, ale takie uroki pozostawania wyłącznie wewnątrz obozowiska. Pytanie Łabędzia wcale nie pomogło rozwiązać problemu. Nawet bardziej wyciągnęło ten problem na wierzch.
-Och... Tak naprawdę, to niezbyt kojarzę koty spoza klanu... Słyszałam, że każdy przywódca zostaje Gwiazdą... Jeśli chodzi o Klan Wichru... To kocica albo kot, który ma imię od fioletowego, pachnącego kwiatu...- Zmierzchowa Łapa odpowiedziała nieco zakłopotana. Zaraz spojrzała w kierunku Mistrza, jednocześnie kładąc lekko uszy po sobie. Wreszcie westchnęła cicho, bo zrozumiała ile jeszcze nauki przed nią. W końcu przyszła na świat "Porą Zielonych Liści". Potem nastała "Pora Opadających Liści". Dopiero teraz świat oferował kwiaty, pąki, kolory, zapachy, owady, ptaki i tym podobne. Z całą pewnością usłyszeć od kogoś, a zobaczyć bezpośrednio stanowiło różnice. Zapewne dlatego Zmierzchowa Łapa nie znała określenia "Lawenda". Takiego imienia nie słyszała nawet wewnątrz Klanu Rzeki. Trudno, darmo... Nie mylił się ten co nic nie robił, prawda? Koteczka przynajmniej wykazywała chęci, żeby pracować nad sobą czy swoją wiedzą.