Trening Postrzępionej Łapy

[Wiewiórczy Skok]

Niemalże podskoczyła, gdy usłyszała obok siebie głos Postrzępionej Łapy. Skończyło się jednak tylko na lekkim drgnięciu, które szybko zamaskowała szerokim uśmiechem, który pojawił się na jej pysku już chwilę później. Nie chciała, by ten się martwił, czy coś, szczególnie że to nie była jego wina! Po prostu... to ona się wszystkim za bardzo przejmowała i nie wiedziała, co powinna zrobić. Teraz też, coś jej mówiło, że powinna powiedzieć mu, że chociaż kawałek się przejdą, a druga część miała ochotę powiedzieć jedynie "dziś zostajemy w obozie". Zagryzła policzek od środka.
- Cześć Postrzępiona Łapo, tak, to ja - miauknęła niemrawo. Fakt, że na ceremonii nieco przysypiał i mógł nieco... nie zapamiętać jej wyglądu, więc nie miała mu tego za złe. - Och, cóż, właściwie to... chciałam spytać, jak się dziś czujesz? Bo... możemy zostać w obozie i porozmawiać o teorii, a... możemy na przykład się przejść na Koci Grzbiet... czyli tereny treningowe - rzuciła nie zastanawiając się do końca o czym mówi, czy nie zabrzmiało to... źle? Ujmująco? Czy to nie obrazi kocura? Nie była pewna, więc jedynie nieco szerzej otworzyła oczy wpatrując się uważnie w reakcję terminatora.