Samotny Kamień

[Jaśniejący Płomień]

Wiele w życiu widział i wiele scenariuszy bierze pod uwagę, inicjując rozmowę z rzeczniaczką. Co chyba najoczywistsze, jednym z nich jest rychłe odkrycie kruchego ego nieznajomej, która na zwrócenie uwagi zareaguje defensywnym rzucaniem obelg w jego kierunku; niektóre koty lubią obrażać się za odrobinę konstruktywnej krytyki, nie bacząc na jej źródło, niebędącym niczym ponad życzliwość, ot co. Drugą możliwością jest, że szylkretka okaże się sympatyczniejsza od swojej rzecznej poprzedniczki, jaką Jaśniejący Płomień miał wątpliwą przyjemność spotkać niegdyś przy Czterech Dębach, i nawet podejmie rozmowę. Istnieją również wersje stojące między tymi dwoma krańcami spektrum, na przykład taka, że koteczka będzie niemiło zaskoczona towarzystwem, ale obejdzie się bez nastroszonej sierści i rozejdą się w pokoju. Nawet przez uderzenie serca bury wojownik nie bierze pod uwagę tego, co ostatecznie się wydarza - Zmierzchowa Łapa go... komplementuje. Chyba. Nie wie, jak ma potraktować jej słowa, wyzbyte szyderczego tonu, ale też pozbawione sensu. Nie może odepchnąć od siebie wrażenia, że ta sobie z niego kpi. Podejrzliwie mruży oczy, pozwalając końcówce ogona podrygiwać jak płomyk na wietrze. Rzeczniaczki to jednak inny gatunek kota.
- Jaśniejący Płomień - przedstawia się, uprzednio odchrząknąwszy wymownie. A że nie ma pojęcia, jak zareagować na nieoczekiwany przebłysk... sam nie wie czego, uprzejmości? ...robi to, co wychodzi mu najlepiej. Nasączonym rezerwą i chłodem tonem oraz z uniesioną podejrzliwie brwią rozpoczyna przesłuchanie: - Terminatorka sama włóczy się po granicach? Takie macie zwyczaje w Rzece?