Trening Zmierzchowej Łapy

[Łabędzia Szyja]

***

Czas płynął nieubłaganie, a trening Zmierzchowej Łapy jak stanął w miejscu, tak nie mógł ruszyć. Owszem, po pierwszym dniu treningu udało im się spotkać jeszcze kilka razy, utrwalić omawiany materiał oraz przejść się wzdłuż poznanej granicy w lepszych warunkach pogodowych, jednak nim doszli do dalszych zagadnień, terminatorkę rozłożyła choroba i w takim wypadku nie mogło być mowy o opuszczaniu Obozu. Na brak spotkań nałożyło się także kilka innych czynników — zniknięcie Kosowej Gwiazdy, później — zdawałoby się, że wręcz spontaniczna — wyprawa Łabędzia do Szepczącej Sadzawki, aż w końcu grand finale sezonu, wystąpienie przed Klanem samozwańczego przywódcy, Paprociowej Łapy vel Spalającej Gwiazdy.
Minęło kilka dni od ostatnich wydarzeń. Klan w znacznej części dochodził do siebie, a czarne chmury grasujące nad Obozem traciły na zagęszczeniu. Metaforycznie, bowiem w rzeczywistości na próżno było wypatrywać jakichkolwiek oznak niepogody, od kiedy rozeszły się chmury przywołane przez Mroźny Nos. Pora zielonych liści pokazywała, na co ją stać, lejąc żar z nieba. Życie płynęło dalej, a zatem należało myśleć o przyszłości. A jaka maluje się przyszłość terminatora, który nie ma treningu?
— Zmierzchowa Łapo? — spytał Łabędź, zaglądając do Zrośniętych Drzew w poszukiwaniu swojej uczennicy. — Mogę cię tu prosić?
Wyrzuciwszy z siebie to krótkie pytanie, wysunął głowę z wejścia, którego liście łaskotały go po nosie. Nie chciał rozmawiać w legowisku terminatorów, wolał postawić na miejsce, gdzie ani oni nie będą nikomu przeszkadzać, ani nikt im.