Trening Zmierzchowej Łapy

[Łabędzia Szyja]

Zamruczał z rozczulonym rozbawieniem, widząc rozentuzjazmowanie Zmierzchowej Łapy. Było mu miło, naprawdę bardzo miło, że udało im się nawiązać tak bliską relację. Nigdy nie chciał być dla swoich terminatorów nudnym wykładowcą, z którym trzeba spędzać czas z przymusu i nic więcej. W dodatku polubił córkę Księżycowego Jeziora i zaskarbienie sobie jej przyjaźni wiele dla niego znaczyło na takim... osobistym poziomie.
— No pewnie. I będziesz najlepszą wojowniczką w lesie — odpowiedział serdecznie, a na pytanie o to, co będą dziś robić, wskazał głową na wyjście z Obozu i niespiesznym krokiem ruszył z miejsca. Mogli sobie powoli zacząć spacerować, prawda? — Myślałem o tym, by wykorzystać obecną pogodę i przejść się nad Grzmiącą Rzekę, przy okazji przeszlibyśmy się przez granicę z Ziemiami Niczyimi. Ale nie tamtą, co ostatnio. A nad rzeką mogę nauczyć cię pływać lub łowić ryby, co ty na to? Może obie te rzeczy? Pływałaś wcześniej? — Przerwał i przechylił głowę, spoglądając na terminatorkę.
Niektórzy Rzeczniacy dość szybko przechodzili naukę pływania, inni później, a byli też tacy, co nawet w dorosłym życiu nie potrafili pływać. Łabędź nie byłby nadto zdziwiony, gdyby Zmierzch należała do pierwszej kategorii, acz jeszcze bardziej spodziewałby się tego po synach Skrzącego Słowa.
— Chyba że masz ochotę porobić coś innego? Ja wpadłem na ten pomysł, bo sam musiałem się trochę naczekać, aż złowię swoją pierwszą rybę. A to dlatego, że większość mojego treningu odbywała się w porę nagich liści, a wtedy jest za zimno na beztroskie brodzenie w wodzie. No, i przydałoby się nieco ochłody w upalny dzień, nie sądzisz? — dodał ze śmiechem, tonem jasno sugerującym, że Zmierzch mogła mieć inne zdanie na ten temat i on nie miałby nic przeciwko. Mogli polować, mogli walczyć... Co sobie zamarzyła.