Niepokaźny Kamień

[Tundra]

Ledwie wysunęła nos z legowiska i miała czekać ją rozmowa z Radną. Zapewne to dobrze ale jakaś rozleniwiona, zmęczona (i zapewne stara) część czekoladowej wolałaby odsunąć Poważne RozmowyⓇ na później. Zdecydowanie nie była typem, który odsuwałby je na nigdy-później ale w tej chwili przede wszystkim pragnęła zobaczyć rodzinę. Córki, wnuczęta, Pokrzywę. Przede wszystkim tę ostatnią, o czym uświadomiła sobie z drgnięciem zaskoczenia. Mimo wszystko widok Kos całej i zdrowej był dla niej dobrą wiadomością. W końcu kocicę również znała już kilkadziesiąt księżyców. A mimo tego nigdy nie mogła nazwać jej przyjaciółką.
Kolorowa zasypała Opokę pytaniami, a ta czekała cierpliwie aż skończy mówić. Czuła się słabo, przerywanie jej czy mówienie w tym samym momencie było teraz jej szczególnie odległe.
- W tej chwili nasuwa mi się tylko jedno pytanie. Co się działo? - przemówiła spokojnie, w wielkim kontraście do prędkiej i podekscytowanej mowy Kos. Jej własny głos był nieco zachrypnięty; w końcu nie używano go przez wiele księżyców. Zaraz… ile księżyców? Sześć? Osiem? Tym razem nie pozwoliła, by strach znów przejął nad nią władzę. Odsunęła myśli i znów skupiła spojrzenie żółtych oczu na Strategu. - Ile spałam? - podjęła znowu, ignorując fakt, że dosłownie kilkanaście uderzeń serca wcześniej mówiła o wyłącznie jednym pytaniu. To szczegół.