Samotny Kamień

[Zmierzchająca Nadzieja]

Zmierzchowa Łapa doskonale rozumiała co Jaśniejący Płomień próbował jej przekazać. Po prostu wszystko opierało się na przetrwaniu. Bez polowania Klan Wichru głodowałby. Taki stan rzeczy wpłynąłby bardzo źle na kociaki czy starszyznę. Poza tym myśliwy szybko mógł stać się ofiarą. Zresztą podejść zwierzynę można było tylko raz. Nikt nikomu nie daruje nawet najmniejszych błędów. Dlatego kotka skinęła powoli łbem.
-Tutaj również wiatr ma duże znaczenie. Bez kryjówek łatwo o wykrycie waszego zapachu. Gdyby były jakieś krzaki, drzewa, skałki, to można byłoby osaczyć zwierzynę albo odpowiednio nią pokierować.- Kotka dorzuciła swoje trzy grosze do tego tematu. Mogłaby rozwodzić się, ale nie było najmniejszego sensu. Teoria ma niewiele wspólnego z praktyką. Jednak istniały jeszcze inne sprawy, prawda?
-Czy Klan Wichru ma rzeczywiście tylu medyków?- Zmierzch spytała spokojnie. W końcu medykiem Klanu Rzeki był Wujek Barwinek. Pod opieką miał dwóch uczniów. Jednak w Klanie Wichru było ponoć dwóch medyków. Właściwie córka Skrzącego Jeziora chciała jeszcze dopytać o kwestię treningów czy bardziej uczniów. Jednak wolała zaczekać na odpowiednią porę. Ciekawiło ją też pierwsze polowanie Jaśniejącego. Czy od zawsze odnosił sukcesy?
-Mogłabym zapytać kto był twoim Mistrzem?- Właściwie kotka już zadała pytanie, ale cóż... Lubiła słuchać opowieści małe i duże o kotach. Tych dzielnych, które pokonywały lisy czy tych, które po prostu opiekowały się pozostałymi. Taka już była Zmierzchowa Łapa...