Kolczasty Bez

[Zmierzchająca Nadzieja]

Gdyby Zmierzch usłyszała co stało się kocicy, to zapewne próbowałaby ją pocieszyć. Jednak musiałaby wziąć poprawkę, że każdy kot inaczej odczuwa stratę. Przykre, ale prawdziwe... W końcu przyjaciel koteczki również ją opuścił, ale ona o tym wiedziała. Przygotował ją, więc nie było elementu zaskoczenia. W międzyczasie Onyks zaczęła opowiadać o rodzajach wód. Zmierzch co rusz przekrzywiała łepek z lekkim zaskoczeniem. Parę razy poruszyła nawet uszami. Musiała się upewnić, że dobrze usłyszała. Wreszcie zapadła cisza, a Zmierzchowa Łapa westchnęła głośniej. Bardziej z podziwu, bo kocica ją oczarowała. Córka Skrzącego Słowa chciała wiedzieć więcej i wewnątrz jej głowy rodziło się kilkanaście kolejnych pytań. Zaraz uśmiechnęła się kocio do rozmówczyni.
-Zachód słońca nad wodą musi być przepiękny. Bardzo dziękuję za podzielenie się wiedzą. Jesteś naprawdę wyjątkową kotką. Czy myślałaś kiedyś o dołączeniu do Klanu? Wiem, że zasady i tak dalej... Jednak mogłabyś podzielić się wiedzą z pozostałymi. Chyba, że wolisz zachować niektóre sprawy dla siebie. Tym bardziej czuje się zaszczycona. Po prostu uważam, że byłaby z ciebie dobra nauczycielka. Czy mogłabyś mi zdradzić swoje imię?- Zmierzchowa Łapa nie miała nic złego na myśli. Po prostu uważała, że czarna koteczka dysponowała sporym bagażem doświadczeń. Samo życie samotnika zakrawało o wiele niebezpieczeństw. Nieznajoma mogłaby wyszkolić niejednego, świetnego Wojownika. Jeszcze te opowieści byłby rybką w łapach każdego kota Klanu Rzeki. Obojętnie czy Onyks widziała to wszystko, czy tylko słyszała.