Trening Zmierzchowej Łapy

[Zmierzchająca Nadzieja]

Kotka pamiętała o wszystkim, co Łabędzia Gwiazda powiedział. Nadal machała łapami, miała "otwarte" palce, głowę nad wodą, a ogonem sterowała. Dzięki temu nie dostrzegła zaniepokojonej miny swojego Mistrza. Pracowała barkami oraz biodrami, żeby podpłynąć bliżej mielizny. Wreszcie odnalazła grunt pod łapami i pomału zaczęła wychodzić. Całe futro było mokre i takie jakby oklapłe. Po prostu kotka czuła, że dziwnie przylega do ciała. Jednak musiało porządnie wyschnąć zanim doprowadzi je do całkowitego porządku. Tymczasem Zmierzchowa Łapa ostrożnie wyszła na brzeg. Tam otrzepała się odruchowo, a chwilę później spojrzał na Łabędzia.
-Przepraszam, ale byłam zbyt skupiona na tych wszystkich czynnościach. Pływanie jest świetne, ale bardzo męczy. Ogólnie czuje się tak, jakbyśmy przebiegli kawałek.- Koteczka odpowiedziała zgodnie ze swoim stanem. Na potwierdzenie swoich słów usiadła spokojnie. Wiedziała, że mistrzem pływania zostanie wtedy i tylko wtedy, gdy regularnie zacznie robić tutaj kółka. Jednak teraz myśli kotki powędrowały ku drugiemu założeniu. Mieli jeszcze złowić rybę, prawda?
-To teraz polujemy na ryby? Właściwie pierwsze mięso jakie spróbowałam, to właśnie była ryba. Jestem ciekawa co trzeba zrobić, żeby je dostać.- Zmierzchowa Łapa przekrzywiła z zaciekawieniem łepek. To było pierwsze spotkanie z Zakurzoną Łapą. On ją poczęstował swoją zdobyczą. Dzięki niemu przerzuciła się z mleka mamy na posiłki stałe. Jednak nie zamierzała mówić tego Łabędziowi. On był bardziej wrażliwy od niej. Nie chciała, żeby było mu smutno.