Trening Zmierzchowej Łapy

[Zmierzchająca Nadzieja]

Ponownie Łabędzia Gwiazda zaczął swoją opowieść. Tym razem chodziło o zwykłe złowienie ryby. Koteczka nawet nie była świadoma, że należało używać do tego własnego ogona. Całkiem sprytnie, a zarazem praktyczne. Wtedy łapy pozostawały wolne. Dodatkowo wzrok można było skupić na samej rzece bądź okolicy. Zresztą Mistrz zaznaczył, że tego typu polowanie wymaga cierpliwości oraz refleksu. Koteczka nastawiła uszy na baczność. Nadal bardzo lubiła uczyć się nowych rzeczy. Nawet odruchowo przestąpiła z łapy na łapę. Jakby czegoś nie mogła się doczekać. Niestety ostatnie pytanie Łabędzia nieco ostudziło jej zapał.
-Nie znam zbyt wielu gatunków ryb. Tata wolał, żebym nie opuszczała Chruśniaka, a później Obozowiska. Natomiast ze stosu zwierzyny zawsze brałam ptaki albo zające. Te pierwsze mają ładne, kolorowe pióra.- Zmierzchową Łapę interesowały inne rzeczy niż anatomia lisa czy borsuka. Ona zawsze szukała piękna. Pióra ptaków potrafiły mienić się najróżniejszymi kolorami. Nawet sroki miały widoczne kawałek niebieskiego. Zresztą mówiła prawdę. Rodzice długo ją izolowali od większości spraw. Szczególnie Skrzące Słowo. Ten starał się o to, żeby nawet nie słyszała o czymkolwiek. Po co? W końcu najlepiej, gdyby Zmierzchowa Łapa została kimś innym niż wojowniczką. Choć ostatnio Tata zaakceptował jej nauki pod okiem Łabędzia.
-Rozumiem, że one są groźne. Inaczej byś o nich nie wspominał Mistrzu Łabędziu...- Kotka podjęła temat, bo była po prostu ciekawa. Może te ryby miały zęby? Może umiały skakać? Może w ogóle robiły coś, czego normalne ryby nie?