Trening Zmierzchowej Łapy

[Zmierzchająca Nadzieja]

Słyszała, że ktoś się zbliżał. W końcu niewiele kotów tędy przechodziło. Chyba, że próbowali skrócić sobie drogę. Mimo wszystko starszy kocur utwierdził ją w przekonaniu, gdy tylko otworzył pyszczek. Mistrz Łabędź, jak zawsze, miło się przywitał i zaczął dopytywać o jej samopoczucie. Kotka podniosła na niego wzrok. Na pyszczku złotookiej gościł lekki uśmiech.
-Dzień dobry Łabędziu~! Jestem gotowa, żeby się zmierzyć z drzewem. Jestem też ciekawa widoków z góry. Musi być tam równie pięknie co nad Grzmiącą Rzeką.- Kotka nie kryła podekscytowania. Już zaczęła odruchowo łapami ugniatać kępki trawy. Co prawda nieświadomie wyrywała nieco źdźbeł trawy, ale ta odrośnie przecież. Wreszcie Zmierzchowa Łapa wstała i przeciągnęła się. Lepiej nastawić wszystkie mięśnie niż później miałby złapać ją skurcz.
-Och, ja nigdy nie wchodziłam na drzewo. Widziałam Jaśminową Łapę pośród gałęzi. Potem schodził z drzewa, ale trochę byłam dla niego niemiła. Pod koniec drogi on zeskoczył i można powiedzieć, że mnie tym przestraszył. Obawiałam się zwichnięcia albo złamania łapy. Jednak nic mu nie było...- Zmierzch wytłumaczyła krótko swoją przygodę ze "wspinaczką". Widziała zazwyczaj inne koty w akcji. Sama nie próbowała, bo ktoś, kiedyś jej powiedział o potrzebnej opiece starszego kota. Była wtedy bardzo młoda, ale ta uwaga została z nią do dnia dzisiejszego. Poza tym nie chciała pakować Jaśminowej Łapy w tarapaty. Przecież kocur umiał wchodzić na górę, a nawet schodzić. Po prostu ona się przestraszyła. Właśnie przez swój brak wiedzy, więc cierpliwie czekała aż Łabędzia Szyja zdradzi tajemnicę.