Trening Trującej Łapy

[Trujący Kieł]

No ona by się kłóciła, czy szło jej tak dobrze, bo czuła się co najmniej głupio. Mimo wszystko, posuwała się wciąż do przodu i tak, niewiele jej zostało do celu, czyli tej najniższej gałęzi. W końcu wdrapała się na nią, trochę bez gracji czy wdzięku, ale przynajmniej mogła odetchnąć. Spojrzała na Zboże z tej - w sumie niewielkiej - wysokości i z radością stwierdziła, że nie, nie kręci jej się w głowie. Nawet więcej, całkiem jej się tu podobało. Pewnie by tu została na dłużej, gdyby nie fakt, że schodzenie chyba też powinna przećwiczyć. Skoro nie bała się ani wysokości, ani poobijania się w ten czy inny sposób, to nie powinno to stanowić jakiegoś większego problemu, prawda?
Gdy była już pewna, że łapy jej odpoczęły i nie zawiodą - co nie zajęło zbyt długo - ustawiła się głową do pnia, a potem zaczęła powoli, ostrożnie, możliwie najostrożniej schodzić w dół. Podobało jej się jeszcze mniej niż samo wchodzenie, rozrywka ze średniej stała się słaba, więc zdecydowała się na radykalne posunięcie i zwyczajnie... zaczęła biec w dół pnia. Prosto na Zboże. Z uśmiechem na pysku.

[roll=1d10+2]