Barwna Łąka

[Wędrujące Światła]

I dostał odpowiedź jak na prawdziwym przesłuchaniu, znaczy się – nie uraczyła go nieprawdopodobnym przestępstwem, przez które jej przynależność do Wichru była pod znakiem zapytania. Kostek by tak mógł zareagować. Przynajmniej ta wersja liliowego orientala, którą pamiętał. Nie miał pojęcia jak się zmienił przez ostatnie księżyce i nie był pewny czy chciał się przekonywać jeśli istniała chociaż szansa, że spoważniał czy coś. W każdym razie nie narzekał w sumie, że Jodła udzieliła odpowiedzi normalnie, bo przynajmniej zyskał potwierdzenie, że trafił na porządnego obywatela. Ale nie komentował już tego, jedynie skinął łbem na znak, że dotarło, a nie że się wyłączył w połowie jej wypowiedzi.
– W miarę? Brzmi jakby nie do końca. – trzepnął uchem, wychwytując jedno słowo, ale nie czekał aż Jodła wyjaśni co miała na myśli tylko przeszedł do rzeczy. A przynajmniej do wstępu. – Ale nieważne. Słyszałaś kiedyś o niejakim Szkiełku? Rudy, z krótką sierścią i sztucznym okiem.