Makowa Łapa z wiekiem wyładniała i przybrała na wyglądzie. Jej puszyste futerko nabrało wytrzymałości, przy czym stało się gładkie i nieczęsto splątane, gdyż kotka dba o swój wygląd jak nigdy dotąd. Jej budowa ciała wyrobiła się na muskularną i zwinną, nie pomijając oczywiście łap, które stały się silne w ugięciu i z pewnością w przyszłości - ataku. Z kolei jej futro z początku jaśniutkie i czarno-złote pręgowane klasycznie stało się ciemniejsze i bardziej wybarwione. Natomiast grubiutka czarna końcówka ogona pozostała bez zmian. Przeciwieństwem czarnego punktu na jej ogonie jest biel pokrywająca jej pysk. Przechodząc do rzeczy, co sprawiło, że Makowa Łapa podrosła na tak z wyglądu elegancką pannę? Pewnie jest to głównie spowodowane podobieństwem do sylwetki matki. Właśnie po owej kocicy odziedziczyła malowniczy pysk i szczupły tułów, pokryty obfitą gęstwiną futra. Oczy kotki mienią się błyskiem ciekawości mieszając się z odcieniem mocnego niebieskiego, jako kocie znacznie jaśniejszego.
Mak od początku była jakaś taka inna, mierna, wrażliwa i nieśmiała. Nie robiła tych rzeczy, które robili zwykle jej rówieśnicy. Wręcz przeciwnie, Mak wolała być obserwatorem. Cicho spoglądała na innych, a jej małe serce nabierało coraz większego przekonania, że nigdy nie zyska jakiś cennych przyjaciół, takich którzy będą lubić jej spokój i cisze. Idąc dalej przez jej życie, kotka stała się bardziej śmiała, ale nie przesadzajmy. Nadal miała problemy z rozmową z innymi kotami. Mimo tego kotka zyskała przyjaźń mentora, Sztormowego Mroku. Nie interesowało ją, czy kocur także odwzajemnia jej przyjacielskie nastawienie. Makowa Łapa miała to wręcz gdzieś. Najważniejsze było, że ona otwarła się przed nim. No ale niestety, gwiezdni zrobili swoje i przyprawili Makową Łapę o codzienną bezsenność. Ale o żałobie tak łatwo jest zapomnieć. Do kotki zaczęły przybywać pozytywne emocje. Gdy jej mistrzem został Wężowy Błysk, kotka miała już w posiadaniu kilku przyjaciół. I wprost kochała kontakt z małymi kociętami. Nie zależnie czy te małe istoty były złośliwe, nadpobudliwe czy gadatliwe, Mak zachwycała się tym jak dobrze można się z nimi dogadać. Oczywiście nie tylko na kociętach jej relacja się opierała, bo Mak również zaczęła zyskiwać szacunek dorosłych. Gdyby ktoś nakazał jej cisze, Mak od razu zamyka swój pyszczek i do odwołania nie otwiera. Terminatorka jest również posłuszna na treningach, na pewno w przyszłości wykorzysta te doświadczenie. A mówiąc już o przyszłości, kotka jest niemalże pewna, że będzie wspaniałą matką, jednak jeszcze się do tego nie zabiera, najpierw woli ukończyć szkolenie i wytrenować choć dwóch uczniów. Na razie Makowa Łapa jednak nie planuje nic pewnego na przyszłość i trzyma się teraz tego co jest. W kotce nadal pozostało kilka cech za czasu kociaka, jednak tylko tych pozytywnych, mianowicie lojalność i ciekawość, którą wykorzystuje do polowania czy do obserwowania otoczenia wokół niej, którym przy okazji zachwyca się jak tylko może.
