Trening Zmierzchowej Łapy

[Łabędzia Szyja]

Czas, w którym kotka pokonywała kolejne długości drzewa w drodze ku ziemi, Łabędź najpewniej spędził w towarzystwie podwyższonego kortyzolu, bo najadł się przy tym nerwów co niemiara. Odsunął się na bok dopiero wówczas, gdy była bliska skoku; nie chciał wepchnąć jej się w drogę ani rozproszyć w kluczowym momencie. Na szczęście Zmierzch nie spotkała większych problemów i aczkolwiek lądowanie wymagało pracy na przyszłość, to jak na pierwszy raz poszło jej wręcz wyśmienicie. Nie mógłby być szczęśliwszy z efektów pracy terminatorki.
— Już jestem dumny — wymruczał, ocierając się polikiem o srebrną głowę, gdy wtuliła mu się w szyję. Rozczulił go gest Zmierzchowej Łapy, wypowiedziane słowa. Miło było poczuć ciepło jej futerka. Gwiezdni wiedzieli, jak rzadko ostatnio dzielił z kimkolwiek języki, co tu dopiero mówić o porządnym przytuleniu. — Świetnie się dziś spisałaś, wiesz? Kilka wschodów słońca ćwiczeń i będziesz mistrzynią przestworzy. Żadne wiewiórki i ptaki nie będą miały z tobą szans.
Później zaproponował powrót do Obozu. Nie trenowali nazbyt długo, lecz intensywnie. Zasłużyli na świeżą piszczkę ze stosu i odpoczynek przed ponownym oddaniem się obowiązkom.