Trening Zmierzchowej Łapy

[Łabędzia Szyja]

Uśmiech rozjaśnił jasne lico. Łabędzia Szyjo. Nikt nie zwrócił się do niego tym imieniem od kilku księżyców, od kiedy jego miano uległo niespodziewanej zmianie. Dziwnie było znów je usłyszeć, zdawało się wiązać z głęboką przeszłością, mimo że posługiwał się nim tak niedawno. Przypominało mu o dniach spędzonych u boku Mętnej Łapy, o błogiej beztrosce, która co prawda nie trwała długo, ale zdołała wyryć się w pamięci jako złoty czas życia, utracony nieodwracalnie.
O Gwiezdni, prawie utonął we wspomnieniach.
Wszystko u mnie w porządku, powiedziała i Łabędź w to wierzył. Była młodą, silną kotką. Niedługo kończyła trening, pewnie była podenerwowana, ale podekscytowana. Doskonaliła kolejne umiejętności, coraz lepiej poznawała otaczający ją świat; nim się obejrzy, będzie wprowadzać we wszystko to, czego się uczyła, nowe pokolenia. Być może nawet własne młodsze rodzeństwo, w tym wyczekane siostry, które również rozwijały się zdrowo i w otoczeniu kochającej rodziny. Bo właśnie — Zmierzch miała dużą, ciepłą rodzinę. Trochę po przejściach, trochę rozsypaną, ale dobrą i dbającą o siebie nawzajem. Odnalazła swoje miejsce w Klanie, o ile brać za dobrą kartę fakt, że nie przebąkiwała nic o odejściu. Chyba naprawdę miewała się dobrze. Bardzo jej tego życzył.
— Wyśmienicie — zapewnił, gdy spytała go o samopoczucie. Nie potrzebował namysłu, ta odpowiedź była oczywista. Jedyna słuszna. Następnie wysłuchał, co kotka miała do powiedzenia na temat walki i trzeba przyznać, było tego sporo. Była prawie przygotowana do ćwiczeń, wyglądało na to, że nie czekało ich długie rozwlekanie o teorii. — Wydaje mi się jednak, że Szafirek wiedział, co i jak tłumaczyć. Zobacz tylko, jak już wiele wiesz! — powiedział z podziwem. — Mój mistrz zwykł mawiać, że w walce chodzi o to, by zadać jak najwięcej ciosów, samemu otrzymując ich jak najmniej. Myślę że to idealne podsumowanie. W osiągnięciu tego pomoże pamiętanie o dwóch rzeczach — o atakowaniu wrażliwych miejsc oponenta oraz dbaniu o to, by samemu się nimi nie afiszować. O, na przykład starać się nie odsłaniać brzucha, tu przyda się odpowiednia pozycja; na lekko zgiętych łapach, z głową nieznacznie pochyloną, wciśniętą w szyję. — Tutaj zademonstrował, co miał przez to na myśli i przybrał pozycję podobną do pozycji łowieckiej; nie nazywał jej, wiedząc, że Zmierzchowa Łapa polowanie miała nadal przed sobą. — Szyja, tak jak mówisz, również jest delikatna. Owszem, dodatkowa warstwa futra utrudnia wgryzienie się w tkankę, ale bynajmniej nie powstrzymuje od zrobienia krzywdy, musisz mieć tego świadomość. Podczas walki sparingowej, gdzie w ruch nie wchodzą kły i pazury, co najwyżej otrzymasz cios w szyję, po którym trudno będzie złapać ci dech. W prawdziwej walce, wgryzienie się w szyję może nawet spowodować śmierć. Obrażenia szyi są bardzo niebezpieczne. Uszy, oczy, nos to kolejne czułe punkty. Zranione mocno krwawią, ponadto wiążą się ze zmysłami, prawda? A to na zmysłach polegamy w walce, ogólnie w życiu. Pozbawienie przeciwnika zmysłu, przykładowo uszkodzenie oczu, da ci sporą przewagę. Mówię tu oczywiście o walce na śmierć i życie, z drapieżnikiem albo kotem, który zagraża tobie, Klanowi. Przy przeganianiu samotnika bądź pieszczoszka, który omyłkowo zapuścił się na nasze ziemie, nie trzeba... nie powinno się stosować tak drastycznych technik. Ostrzegawcze uderzenie w pysk a spowodowanie trwałego kalectwa to dwie zupełnie inne rzeczy, są odpowiedzią na inny kaliber przewinień.
Zatrzymał się, odetchnął, nabrał powietrza. Nie chciał pędzić jak burza. Terminatorka była bystra, wszystko łapała w mig, ale po co robić jej pod górkę i atakować potokiem słów? Idąc tym tokiem myślenia, Łabędź odczekał chwilę, nim odezwał się znów:
— Co dalej... Sztuczki. Szafirek miał rację, oślepienie przeciwnika słońcem, ziemią, piachem, śniegiem, co tam się pod łapę nawinie, z pewnością choć na chwilę go ogłupi, i te uderzenia serca będziesz mogła wykorzystać na atak. Walka nigdy nie jest taka sama. Przeciwnicy są różni. Z większym, mniejszym doświadczeniem; silniejsi od ciebie, ale wolniejsi... albo zgoła odwrotnie, polegający przede wszystkim na prędkości i sprycie; atakujący po omacku, bez zastanowienia, a może stosujący konkretne techniki. Tak samo nie ma jednej receptury na walkę, jedynej słusznej metody. Musisz obserwować swojego oponenta i dostosować do niego swoje ruchy. Wiem, że brzmi to enigmatycznie i mało konkretnie, zmierzam głównie do tego, byś miała zawsze oczy szeroko otwarte. Podczas treningu staraj się odnaleźć swoje mocne strony — będą czymś, na czym będziesz mogła polegać, gdy nie będziesz wiedziała, co robić. No i ostatnia rzecz... pewnie już wiesz, co chcę powiedzieć. Czasami walka nie ma sensu, wdanie się w nią oznacza pewną śmierć. Kot w pojedynkę nie poradzi sobie z borsukiem, ba, kilku niedoświadczonych terminatorów nie da mu rady. Nie ma żadnego wstydu w wycofaniu się, kiedy przegrana jest z góry przesądzona. To oznaka rozwagi. To będzie zwłaszcza istotne w momencie, kiedy będziesz miała już pod opieką własnych terminatorów — przestrzegł z powagą. Niegdyś stracili Złotą Rybkę w takiej nierównej walce. Oddała życie jak wojowniczka, w obronie najbliższych, ale... Ale ta śmierć była niepotrzebna. Uśmiechnął się przepraszająco. — Znowu się rozgadałem, wybacz. Mów śmiało, jeżeli coś jest niejasne, jeśli coś powinienem powtórzyć.