Trening Zmierzchowej Łapy

[Zmierzchająca Nadzieja]

Wreszcie Gwiezdni mogli być świadkami narodzin nowej Wojowniczki. Nieco wystraszonej, jednak nie przez przyszłe zagrożenia czy nowe obowiązki. Całkowitą winę za ten stan ponosiły empatia oraz ogromne serce. Zmierzch nigdy nikomu nie chciała wyrządzić krzywdy. Natomiast prawda była taka, że za rodzinę i przyjaciół oddałaby swoje wszystkie łapy. Obecnie Łabędź tłumaczył po kolei teorię walki. Koteczka kiwała głową, jednocześnie obserwowała go swymi złotymi ślepiami. Chciała bardzo przedłużyć ten moment. Wolała słuchać niż się bić. Serce waliło jej tak głośno, że bała się reakcji Mistrza. Jednak skoro mówił, to pewnie nie słyszał. Niespodziewanie zapadła cisza. Zmierzch miała ochotę mruknąć; to już? Ostatecznie wstała powoli i westchnęła cicho.
-Wszystko chyba zrozumiałam. Po prostu walka jest popisem umiejętności moich oraz rywala. Wygra ten co jest bardziej czujny albo cwańszy. Poza tym ucieczka też bywa rozwiązaniem.- Zapewne córka Jeziora byłaby bardziej szczęśliwa, gdyby nie targały nią wyrzuty sumienia. Przynajmniej Łabędzia Szyja mógł być dumny. Szkolił Zmierzch od kociaka, a ona była. Nigdzie nie zniknęła, nie odeszła, nie poddała się. Mało tego! Oczekiwała pięknego, unikalnego imienia.
-Łabędziu... Wiem, że będziemy walczyć bez pazurów i kłów. Trochę się boję, że zrobię Tobie krzywdę. Jednak dam z siebie wszystko. Nie będzie taryfy ulgowej. Jeśli mam stać u twego boku jako przyjaciółka, to będę równie silna. W końcu jesteś teraz szyją całego Klanu, a cały Klan jest twoimi skrzydłami. To kto zaczyna?- Zmierzch mruknęła już spokojniej. Końcówka ogona drgnęła jej niespokojnie, ale srebrna była gotowa do działania.