Trening Gołębiej Łapy

[Zawilcowy Gaj]

- Ta. Chyba, że potrafisz sobie wyobrazić kota który potrafi dobrze polować nie używając pozycji łowieckiej - i nie łowi ryb, oczywiście, bo to tak właściwie dwie różne rzeczy. Tam to trzeba przestrzegać zupełnie innych rzeczy, o których jeszcze nie wiedział. Oczywiście było to pytanie retoryczne. Miał nadzieję, że wojownik na nie nie odpowie, bo na treningu nie miał zamiaru gadać o takich głupich rzeczach. Poza treningiem? Ok, nawet i czasami z chęcią. Ale był za bardzo do tyłu z calusieńkim materiałem, by marnować czas treningowy na takie pierdoły.

- Polując na gryzonie i inne takie tycie piszczki co całym ciałem są strasznie blisko ziemi to powinno się szczególnie zwrócić uwagę na to, by przenieść ciężar swojego ciała na tylne łapy, bo inaczej łatwo wyczują, że idziesz - na początku ucząc się polować nie wiedział o tym zbytnio i dziwił się, że jakimś cudem piszczki wiedziały o nim, chociaż nawet go nie widziały ani nie miały prawa wyczuć jego zapachu. Ale w końcu do tego doszedł - A ptaki to takie spostrzegawcze skubańce o dobrym wzroku, więc najlepiej jest starać się chować. I żeby nie uciekły to zranić dodatkowo ich skrzydła. Najlepiej złamać, co nie jest trudne, bo mają takie śmieszne puste kości. Mały ptak bez użytecznych skrzydeł to ptak bezbronny, bez większej szansy na ucieczkę - mniejsze ptaki są takie kruche. I Zawilec został nazwany po jednym z nich. Śmieszniutki zbieg okoliczności.

- Nie polowałem na króliki, ale zakładam, że jak mają wielkie uszy, to po coś je jednak mają i pewnie trzeba być szczególnie cicho - czy widział króliki podczas drogi powrotnej? Tak. Ale czy chciał się bawić w polowanie na nie? Nie. Wolał nie tracić sił na polowanie na coś, czego nigdy wcześniej nie łapał.

- A ryb nigdy nie łowiłem - teoretycznie podczas drogi powrotnej, gdy pod drodze mijał rzekę teoretycznie mógł spróbować się jakoś nauczyć łowić ryby... Ale nie był wielbicielem ryb. Szok i niedowierzanie.