Poszukiwania Przepiórczego Śpiewu

[Brzozowa Drzazga]

Nie można powiedzieć, że Brzózka uważa ten plan za całkowicie racjonalny i rozsądny. Oczywiście nie dlatego że myśli, że to wielka głupota i porywanie się kociaka na borsuka, a dlatego że po prostu za wiele nie myśli. Woli działać. Poszukiwania Przepiórki jak najbardziej są działaniem. Niemalże wychodzi z siebie z tej niecierpliwości i to cud, że Drewniany Kolec napotyka tylko jedną szarą terminatorkę przy wyjściu z obozu.
W ostatnich księżycach Brzózka nie miała zbyt wiele okazji do dłuższych rozmów z Przepiórką, jednak nawet nie poddaje wątpliwościom swoich przekonań – szylkretowa pointka w życiu by nie opuściła klanu z własnej woli. Nie zostawiłaby ich, a już z pewnością nie bez słowa pożegnania. Dlatego też, gdy docierają do granicy, w głowie szarej znaleźć można już milion abstrakcyjnych teorii spiskowych dotyczących tego co się mogło przydarzyć. Węszy intensywnie, bardziej przypominając swoim zachowaniem psa myśliwskiego niż leśnego kota. Krąży slalomem w pobliżu brata Przepiórki i próbuje wyczuć jakąkolwiek obecność przyjaciółki. Ewentualnie wypatrzeć jakąś anomalię, coś niespodziewanego w tych rejonach.