Masywny, wysoki kocur. Zdecydowanie mógłby uchodzić za groźnie wyglądającego gdyby nie fakt, że cały czas chodzi zgarbiony, z niepewnością bądź znużeniem w jasnozielonych oczach. Ma długie futro, z dużą ilością bieli na pysku, klatce piersiowej, łapach i brzuchu – tak naprawdę biel przeważa w kolorze jego sierści. Zaś srebrne łaty przecinane ciemniejszymi włosami (niebieski srebrny cieniowany) pojawiają się na jego głowie i uszach, plecach i ogonie, wraz z niedużą plamą nad różowym nosem.
Raniuszek jest, przede wszystkim, wiecznie rozmarzonym kotem. Jest naiwny, wierzy tylko w to, w co chce mu się wierzyć i ma swoje własne pojęcie o świecie, po którym stąpa tak jakby przez połowę czasu spędzonego na jawie był pogrążony we śnie. Łatwo pada ofiarą stresu, lęków i innych negatywnych emocji – często bywa przygnębiony i lubi się nad sobą użalać. Jest też leniwy, choć kłóci się to z jego silną chęcią bycia przydatnym i należenia do zgranej grupy, rodziny. Otóż Raniuszek, choć może na takiego nie wyglądać, bardzo lubi towarzystwo i poznawanie nowych kotów, nieważne z jakim stresem może się to wiązać. Jest przyjacielski i stara się być jak najbardziej pogodnym, pozytywnie nastawionym kocurem. Wychodzi mu to różnie. Poza tym niezwykle łatwo przywiązuje się do innych, a gdy już do tego dojdzie, staje się nadopiekuńczy i, uwaga, jeszcze bardziej emocjonalny.
Pajęcza Łapa (KW), Śmierć (KC) | Cykająca Łapa (GK)
***
Z każdym dniem robiło się coraz chłodniej. Czasami było tak chłodno, że nawet on, kot o niezwykle puszystym futerku, odczuwał to zimno! Ah, nieważne jak piękny był śnieg... Gdy jego grudki plątały się w futrze, stawało się to bardzo uciążliwe. Raniuszek może i wiedział, że w taką pogodę najlepiej jest chować się po legowiskach, jednak w tej chwili akurat nic nie padało z nieba, a on chciał poczuć trochę wiatru na wąsach. Dlatego też położył się na tych sporych, oświetlonych blado promieniami słońca kamieniach i podwinął łapy pod siebie.
Naturalnie, zaczął myśleć o swoich kociętach, a także innych członkach Nowego Świtu. Zwłaszcza tych o krótkim futrze, bo martwił się że teraz marzną. Potem zaczął też myśleć o swoim powoli idącym do przodu treningiem i zastanawiał się, co będzie go czekało na kolejnym spotkaniu z Opoką. Czy się bał? Może troszkę.
![[Obrazek: 6UFwxox.png]](https://i.imgur.com/6UFwxox.png)