~Trening Ciernistej Łapy~

[Zmierzchająca Nadzieja]

Zima nie była łaskawa dla Zmierzch. Zawsze w tym okresie chorowała. Może miała problem z odpornością, a może zbyt dużo chadzała po śniegu? Tego kotka wolała nie zgadywać. Po nocnym czuwaniu wstała nieco apatyczna. Dodatkowo brakowało jej apetytu. Niby nic, ale wolała nie narażać brata czy siostry. Dlatego zaraz powędrowała do Królikarni. Tam nowi Medycy oznajmili, że Zmierzch zostanie pod ich obserwacją. Potem nastąpiło znaczne pogorszenie. Doszedł kaszel, kichanie, zmęczenie i jeszcze kilka objawów. Szczęśliwie szybko rozpoczęte leczenie przynosiło rezultaty do momentu wieści odnośnie Zboża czy Barwinka. Zmierzch potrzebowała jeszcze kilku dni zanim opuściła lecznicę.
Obecnie Zmierzchająca Nadzieja czuła się dobrze. Choroba została wyleczona, a kotka załapała wiatr w żagle. Mimo wszystko nadal odczuwała ukłucie smutku czy przykrości. Choć nie tak często, jak na początku. Trening Ciernia motywował ją odpowiednio. W końcu młodszy brat dał jej szansę. Mógł zrezygnować, a nawet poprosić Łabędzia o oficjalną zmianę. Jednak młody zaczekał aż wyzdrowieje. To wzruszyło ją jeszcze bardziej. Dlatego kotka już następnego dnia wyznaczyła spotkanie. Mieli się spotkać przy wyjściu z Obozowiska. Kotka dreptała dość szybko. Przez puchate futro przypominała nieco kulkę. Uszy lekko się poruszały, jednocześnie wyłapując każdy chrzęst łap na śniegu. Złote ślepia lustrowały okolicę w poszukiwaniu Ciernia. Ogon swobodnie zwisał, a pyszczek wyrażał swego rodzaju spokój oraz radość.
-Cierniu?- Kocica mruknęła nieco głośniej, gdy była blisko wyjścia. Chyba młody nie wyszedł nigdzie samodzielnie?