Trening Jaszczurzej Łapy

[Jaszczurza Łapa]

To, że Skrzące Słowo nie wyczuwał wrogości Jaszczurzej Łapy było chyba największym sukcesem kotki w jej dotychczasowym życiu. Każda komórka jej ciała krzyczała, rwała się do tego, by nafukać na wojownika za wszystkie krzywdy, jakie wyrządziły jej jego dzieci. Małe szczury, które bury powinien był trzymać krótko za pyski, w jednym miejscu, szeregu. Albo prać je tak długo, aż wszystkie durne pomysły nie wyleciałyby z tych łbów.

Postanowiła jednak trzymać się rozsądku, a przynajmniej jego resztek. Głupio byłoby zadzierać z tak silnym kotem, w dodatku z własnym mistrzem; jeszcze nagadałby na nią Jakiejśtam Gwieździe i miałaby problemy, które by ją co najmniej frustrowały. Lepiej unikać kłopotów tak długo, jak to tylko możliwe.

Nienawidziła faktu, że musiała tak się kontrolować przy tym kocie.

Zmierzyła spojrzeniem wojownika, obrzydliwie przyjaznego, miłego.
— Walka. To dobry pomysł — powiedziała, po czym prawie się w duchu zrzygała. Nie wierzyła, że takie słowa wyjdą z jej pyska. Prawa powieka kotki drgnęła, jakby była na skraju szaleństwa. Bo była. — Żebym umiała się bronić — przed tobą — jak już wyjdę z obozu. — Ciche potwierdzenie, że tak, trzymanie jej na siłę w obozie nie miało najmniejszego sensu.