Trening Jaszczurzej Łapy

[Jaszczurza Łapa]

Tempo, które narzucił Skrzące Słowo może i było dobre, ale z pewnością nie dla ciała, które ledwo wyszło z choroby po ponad dwudziestu księżycach. Oddech Jaszczurki stał się nieco cięższy, za co miała ochotę rozszarpać samą siebie. Nienawidziła swojej słabości. Nienawidziła tych wszystkich chorób, nieudolnych medyków, Gwiezdnych (o ile w ogóle istnieli!) i w ogóle całego świata za to, jak ją potraktował. Kiedy dotarli na miejsce zgarbiła się widocznie i pochmurniała, z trudem powstrzymując grymas i złość pchające się na pysk.

Mistrz zaczął mówić, a ona wbiła pazury w ziemię. Kocie Grzbiety, okej, świetnie. Szczęśliwie kocur nie planował dalej częstować jej nieciekawymi informacjami (chociaż może faktycznie to miejsce powinna zapamiętać), a przeszedł do konkretów, na których mogła się skupić. Bo jako jedyne ją ciekawiły, tak naprawdę. Podział, jaki jej zaoferował, spowodował, że uniosła jedną brew ku górze, ale nie przerwała mu. Czyli siła i zręczność, zrozumiałe. Nie była dobra w zapamiętywaniu takiej ilości informacji, więc upraszczała sobie wszystko w głowie. Aż wreszcie kiwnęła łbem.
— Ta — odparła krótko i burkliwie, nie mając nic więcej do dodania.