Trening Nocnej Łapy

[Łabędzia Szyja]

Mysz, w przeciwieństwie do królika, nie utrudniała Nocnej Łapie łowów. Zajęta własnymi sprawami, nie odnotowała cudzej obecności praktycznie do samego końca, który nadszedł równie niespodziewanie, co nagle. Zdołała wydać z siebie ostatni pisk i po nim można było postawić ostatnią kropkę na kartach jej życia. Całe przedsięwzięcie trochę zajęło, ale ostatecznie kocur mógł pochwalić się bezbłędnym wypełnieniem powierzonego mu zadania.

— Gratulacje — powiedział Łabędź, wygramoliwszy się z krzaków niedługo potem. Otrzepał sierść z nadmiaru śniegu i przylizał pojedynczy kłaczek, co w kwestii jego rozczochranego wyglądu nie zmieniło absolutnie nic. Nie wyglądał na przejętego tym faktem. Jasne oczy jaśniały radością i dumą; to na zwycięstwie się skupiał. — Doskonale ci poszło. Przyznaj się, to wcale nie był twój pierwszy raz.
Droczył się, a jakże, ale naprawdę był pod wrażeniem. Noc pamiętał o wszystkim, zachował spokój oraz bystrość umysłu nawet wtedy, kiedy sytuacja wymknęła mu się spod kontroli, i pomimo niesprzyjających warunków odłowił całe trzy piszczki; a on, wydelegowawszy terminatora, zaczynał się martwić, czy nie narzucił mu zbyt dużych wymagań!
— I jak się czujesz, zadowolony z łowów? — zagaił, chętny do poznania zdania samego zainteresowanego.