Trening Nocnej Łapy

[Łabędzia Szyja]

Łabędź słuchał i nie przerywał, ale wiele sobie myślał. Nie kłamał mówiąc, że był pod wrażeniem pamięci Nocnej Łapy; no, pamięci jak pamięci, odgrywała tu swoją rolę, aczkolwiek mniejszą od ogólnego zaangażowania kocura, które było godne odnotowania. Skrzące Słowo niewątpliwie dbał o edukację swoich dzieci i nie szczędził im wiedzy od najmłodszych dni, jednak to od nich zależało, czy zechcą słuchać. A i nie każdy, pomimo szczerych chęci, byłby w stanie w krótkim czasie przyswoić sporą dawkę teoretycznego materiału, a później potrafić sprawnie się nim posługiwać, co Nocy nie sprawiało najmniejszych trudności. Więc owszem, wywarło to na nim wrażenie, ale nie większe, niż późniejsza interpretacja całości Kodeksu. Młody wykazał się dojrzałością i zrozumieniem dla niełatwych zagadnień, czego trudno oczekiwać od kota w jego wieku. To miłe zaskoczenie, tym bardziej, że Łabędź przywykł do terminatorów potrzebujących czasu, odpowiednio troskliwego szlifu, by zacząć prawdziwie lśnić. I on też należał do tej grupy, choć Gwiezdnymi a prawdą, nigdy nie wyszedł z kategorii przeciętniaków. Życie potrafi być wręcz dobitnie przewrotne.
— No cóż... chyba nie mam nic do dodania — powiedział ze śmiechem. — Coś czuję, że nie trzeba nam będzie wielu powtórek Kodeksu. To co, skoro masz wszystko w małym palcu, to teraz wrócimy do rang, co ty na to? Czeka nas dłuższy spacerek, możemy połączyć przyjemne z pożytecznym.
Bądź pożyteczne z pożytecznym, zależy, nie od dziś wiadomo, że punkt widzenia zależy od punktu siedzenia. Nie musieli porywać się na głęboką wodę i przechodzić dzisiaj przez całą długość granic, ale nie zaszkodzi zajrzeć co u gromowych sąsiadów i w drodze do Wilgotnych Skałek zahaczyć o Wicher.