mała, czarno-biała z długim futrem i zielono-żółtymi oczami.
Przez to że musiała rozmawiać z obcymi gdy szukała drogi do domu, trochę się zmieniła. Nieco się otworzyła na innych i już nie sprawia wrażenia, jakby miała zaraz kogoś zagryźć. Chętniej rozmawia i poznaje innych, generalnie to jest miła (a przynajmniej się stara), jednak cierpliwości za dużo nie ma. Czasem łatwiej jest ją wkurzyć a czasem trudniej, wtedy niekoniecznie się hamuje ze słowami i bywa, że staje się pasywno-agresywna. Jednak aby do tego doszło coś bardziej musiałoby ją wkurzyć, a ciężko stwierdzić co tak naprawdę ją irytuje a co nie, bo bywało tak że wpadała na koty które… wkurzały ją przez sam styl mowy chociażby. Albo przez jedną, durną informację. Oczywiście tego było więcej ale nie chce mi się nad tym myśleć, po prostu ona sama nie wie co jest z nią nie tak momentami i skąd w ogóle ta złość się u niej bierze. Ale tak na ogół to ma dystans do siebie i to spory, raczej trudno jest ją obrazić. Nie przejmuje się innymi i tym co inni sądzą o niej, bo dlaczego by miała w ogóle? Jeśli ktoś ma do niej problem to po prostu nie jest wart jej uwagi, nie będzie płakać z tego powodu. Jaskier także… ma poczucie humoru, może nawet i duże, ale jest trochę specyficzne. Śmieszy ją wiele rzeczy, czasem nawet takie które nie powinny, np. gdy słyszy że komuś się dzieje krzywda. Przez długi brak kontaktu z rodziną przestało jej aż tak zależeć na bliskich. Jasne, nadal kocha swoich rodziców i rodzeństwo, ale nie ma już tego przywiązania.
