Trening Nocnej Łapy

[Łabędzia Szyja]

Nocna Łapa nie miał oporów przed przejściem do zwyczajnego dnia treningowego, ale Łabędzia Gwiazda nadal nie mógł przetworzyć w głowie walki swojego ucznia. I jakby tak się głębiej zastanowić, to wciąż nie potrafiłby określić, co wywołało w nim większe emocje — typowe dla niego co by było gdyby, czyli setka sposobów, w jakich tamto spotkanie mogło zakończyć się tragicznie dla któregoś (bądź obojga) z Rzeczniaków; świadomość, że jego najmłodszy terminator został zmuszony zabić drugiego kota, co wbrew pozorom nie było częstym zjawiskiem w ich obecnych realiach; wahanie między zaufaniem a wątpliwością, czy ocena sytuacji przez Noc i Korę była właściwa, czy może dali ponieść się adrenalinie; wreszcie niepokojący wręcz spokój kocura, który, na cały Gwiezdny Klan, niedawno pozbawił kogoś życia. Zapewne rzeczywiście nie miał wyboru i decydował między losowym samotnikiem a sobą i własną siostrą, ale mimo wszystko... Takie akcje zostawiają ślad na psychice, prawda?
Chyba potrzebował zastanowić się na spokojnie.
— W porządku, zajmiemy się dziś walką, tylko powiedz mi... Co zrobiliście z ciałem? — Końcówka szarawego ogona drgnęła niespokojnie. Nie powinien rozmawiać o tym z dzieckiem. Ktoś powinien był przy nich tam być, tymczasem walczyli mając za wsparcie wyłącznie siebie nawzajem. Całe szczęście, że nic poważnego im się nie stało. — Nie próbował uciekać, kiedy z ostrzeżeń przeszliście do ataku?... Następnym razem, i mówię tu nie tylko o nieznajomych kotach, a wszelkich niebezpieczeństwach spotkanych na naszych terenach i w okolicy, informuj mnie od razu, dobrze? Albo Czereśniową Gałązkę. Czasami musimy być zmartwieni, żeby móc wysłać dodatkowe patrole. To pewnie był tylko jeden zbłąkany kot, jednak ostrożności nigdy za wiele.
Posłał mu dość blady uśmiech. Nie chciał brzmieć karcąco, Noc i bez tego dość się wycierpiał, niemniej to musiało być obgadane.