Trening Nocnej Łapy

[Łabędzia Szyja]

Pokiwał głową ze zrozumieniem, nawet jeśli jeszcze nie rozumiał w stu procentach. Dowiedzenie się o całym tym wydarzeniu wytrąciło jego wnętrze z równowagi, a to, co w nim zamieszkało na jej miejscu, było uosobieniem chaosu. Po części dlatego, że pomimo swych księżyców na karku oraz piastowanej rangi, życie jak dotąd oszczędziło mu tej wątpliwej przyjemności zabijania drugiego kota, i z tego, co wiedział, porównywalnym szczęściem cieszyli się pozostali rzeczni wojownicy, wyłączając ten pojedynczy incydent z Paprociową Łapą. A po części dlatego, że mowa tu o jego podopiecznym, o dwójce terminatorów. Dostawał gęsiej skórki na samą myśl, co musieli przeżyć i być może przeżywali dalej.
— Dobrze — westchnął. — Cieszę się, że jesteście cali, to najważniejsze. Powinniśmy byli przećwiczyć walkę wcześniej, przepraszam za to zaniedbanie. — Zaniedbanie, które mogło kosztować Noc życie, nie tylko ranę na czole. Agresywni samotnicy nie zdarzają się często, fakt, ale drapieżników nie brakuje i chociażby ze względu na nie, teorię należało odstawić na bok, a na początek skupić się na praktyce. Na co kotu znajomość Kodeksu Wojownika, kiedy już przebywa w Gwiezdnym Klanie?
Odetchnął ponownie, machnął ogonem i posłał kocurowi umiarkowanie wesoły uśmiech. No już, Łabędź, weź się w garść; nic się nie stało, twój uczeń się nie przejmuje, a ty zamierzasz wysyłać mu sygnały, że powinien się zadręczać? Chronił swój Klan, zasługuje na pochwałę, nie ceremonię pogrzebową dla jego psychiki, która ani myśli się złamać.
Trening, tak. Za moment, został ostatni temat do poruszenia, bo wcześniej go przemilczał.
— Cieszę się też, że traktujesz wartości klanowe poważnie i nie wymigujesz się od obowiązków; ba, jak mówisz, chętnie stawiasz się na patrolach i polujesz. To się ceni, Klan potrzebuje kotów, które chcą i mogą wiele od siebie dać — powiedział z serdecznością, ale ta zaraz została delikatnie przyćmiona zatroskaniem. — I nie zrozum mnie źle, czuję dumę widząc, jak się rozwijasz i jak wiele robisz z myślą o przyszłości swojej oraz całej Rzeki. Chciałbym jedynie upewnić się, czy nie zbyt wiele. Jesteś młody, czeka cię dużo pracy, nim zostaniesz wojownikiem, to prawda, ale terminatorzy generalnie mają... lżej. Dostają więcej czasu dla siebie. I tak ma być, zdążą się w życiu narobić. Korzystasz z tego? Nie chcielibyśmy chyba, żeby wojownicze obowiązki ci się przejadły, zanim w ogóle zostaniesz wojownikiem, hm? — dokończył z uśmiechem.