Trening Nocnej Łapy

[Łabędzia Szyja]

Zjechał spojrzeniem z lica Nocnej Łapy i przekierował je gdzieś na bok, poświęcając chwilę na kontemplację białego krajobrazu. Przewrażliwiony, co? Był tego świadomy, zdawał sobie sprawę, że jego nadmierna troska miewała właściwości porównywalne do skały, która spada na głowę i ciąży. Gwiezdni mu świadkiem, starał się nad sobą pracować, wypracowywać kompromisy między tym, co podpowiadały mu logika i serce a kotami obrywającymi rykoszetem jego paranoją. Naprawdę. Ale zbyt wiele w życiu widział, za dużo zlekceważył czy źle rozegrał, żeby wyzbyć się zmartwienia.
— Ufam — zapewnił łagodnie. — I mówię to szczerze. Ale zaufanie nie ma tu nic do rzeczy. Klan Rzeki ma dwie wielkie Gwiazdy za przykład, że nie zawsze umiejętności, rozwaga, ani nawet dziewięć żyć są w stanie utrzymać kota na powierzchni. Wierzę, że z tobą będzie inaczej, przeżyjesz wspaniałe życie jako wojownik, aż wreszcie osiądziesz w Śpiącym Pniu i będziesz ganiał niedbałych terminatorów, ale zależy mi, żebyś miał tę drogę przez życie jak najprostszą... Bo prędzej czy później i tak zrobi się kręto. Dlatego się martwię. Nie dlatego, że uważam cię za nieporadnego dzieciaka.
Mimowolnie poruszył wibrysami w rozbawieniu, słysząc ten sprecyzowany harmonogram srebrnego. Miał wszystko skrupulatnie przemyślane i zaplanowane, to mu trzeba przyznać.
— Upiekło ci się, drugiej pogadanki nie będzie — odpowiedział z humorem, chcąc nieco rozluźnić atmosferę. Następnie wyprostował się, przybrał odrobinę bardziej oficjalną postawę. — To pozwól, że zadam ci troszkę trudniejsze pytania — co zapamiętałeś z nauk odnośnie walki? I czego nauczyła cię walka z samotnikiem?