Wietrzne Wzniesienia

[Brzozowa Drzazga]

– Nie, w kociarni też nie. Bo pomyśl, kociąt przed zagrożeniem nie ochroni w razie potrzeby, więc nie powierzy się ich takiemu. – stwierdza całkiem stanowczo. Znaczy się, nie da się przekonać, że jest inaczej, o. Nawet jeśli przemoc w centrum kociarni z drapieżnikiem w roli głównej należy raczej do legend to nie ma co ryzykować jej zdaniem. Ogólnie niewiele sobie raczej robi z tego, że jej rozmówca nadyma się jak jakaś rozdymka. Albo raczej – nie zaprząta tym sobie myśli nadmiernie, no bo jasne, młody się pulta i w ogóle, ale się nie rzuca z kłami. Więc może ten typ tak ma.
– Aha, a ty mały jak pchła. – zauważa, rzucając kremowemu spojrzenie Z GÓRY. Bo jej różnica wzrostu na to pozwala. I bo typ podważa jej słowa!! A jak Brzózka ogólnie jest oazą spokoju ze względu na swoją wrodzoną niechęć do myślenia, tak nie życzy sobie by jakiś tyci wypłosz mówił jej, że na walce to się zna jak na filozofii. – Nie mam śladów, bo po prostu jestem dobra w walce. – przypomina sobie oberwane ucho Czubatki i ogarnia ją zazdrość. Przypomina sobie wystającą kość z łapy Korzenia i zazdrość jakoś jej mija. – Nie będę się dawała specjalnie poturbować takiemu pelikanowi żebyś teraz wierzył, nie chcesz to nie. Nie opowiem ci jak inni oberwali.