Szkolenie Pędu

[Pęd]

- Wciąż są to cenne rady. - powiedział, chyląc jej jednocześnie czoła.
Nie spodziewał się innej odpowiedzi. To znaczy, miał przekonanie graniczące z pewnością, że takiego rozwiązania nie ma. Chciał się jednak upewnić i być może jeszcze dać Pokrzywie znać, że nie jest kotem, któremu wystarczy wyklepanie teorii. Że myśli nieco ponad narzuconymi ramami. Taka drobna wiadomość podprogowa od Pędu. Jaki był właściwie cel tej wiadomości? Sam zainteresowany tego nie wiedział. Prawdopodobnie celem było zwyczajne zdobycie kilku punktówu mistrzyni, uświadomienie je, jak zdolnego i ambitnego ma ucznia. Takie zboczenie narcyza.
- Nie mogę się doczekać naszego kolejnego spotkania - powiedział szczerze i niezwykle poważnie młodzik. Przeciągnął się i wyszedł z lecznicy, wyraźnie kierując swoje kroki w kierunku wyjścia z obozu.

* * *

Minęło nieco czasu. Mistrzyni i uczeń spotykali się wielokrotnie, utrwalając i szlifując zdobytą do tego momentu wiedzę. Mimo bycia najprawdopodobniej najbardziej pewnym siebie kocurem w Nowym Świcie, Pęd nie od razu stał się mistrzem i kilka razy zdarzyło mu się pomylić. Wystarczyło jednak kilka pomyłek, poczucie goryczy wstydu. Młody kot mimo wszystko miał bystry umysł i zapowiadało się, że zdoła nauczyć się tego, co miała mu do przekazania Pokrzywa. W międzyczasie powiększyła się rodzina tej dwójki, uczeń został ojcem i co mogło wydawać się mało spodziewane, poświęcił każdą minutę, którą był w stanie na opiekę i wychowanie swoich kociąt. Dlatego też w ostatnim czasie częstotliwość treningów zmalała.
Nadszedł kolejny dzień, kiedy to jego szylkretowa mistrzyni zarządziła spotkanie przed Ważkową Grotą. Tym razem pierwszy na miejscu znalazł się Pęd. Pośpiesznie czyścił swoje futro z pozostałości po obiedzie.