~Trening Różanej Łapy~

[Zmierzchająca Nadzieja]

Róża pojawiła się przy wyjściu z Obozowiska krótką chwilę później. Zmierzch wcale to nie przeszkadzało. Wręcz przeciwnie! Odczuwała radość, że wreszcie mogły rozpocząć naukę. Młodsza siostra faktycznie przyszła i to się liczyło. Zawsze mogła się rozmyślić albo poprosić Łabędzia o kogoś innego. Zmierzch tym bardziej doceniała obecną chwilę. Niby wszystko byłoby idealnie, gdyby nie reakcja Różyczki. Zmierzchająca Nadzieja dostrzegła lekkie wycofanie młodej. Sama nie wiedziała czym było spowodowane. Stresem? Strachem? Ekscytacją?
-Gotowa na ćwiczenia? Wiesz od czego chciałabyś zacząć? Dodam, że Łabędź pokazał mi jak pływać, łowić ryby czy wdrapywać się na drzewa.- Kocica zagadnęła wesoło, żeby nieco rozluźnić atmosferę. Wolała też nadmienić co potrafi. Nie wszystkie "Rzeczniaki" umiały pływać. Jednak czasami mogło to ocalić skórę. Zresztą Zmierzch nie chciała zmuszać młodszej siostry do czegokolwiek. Wolała wysłuchać Róży i dopiero wtedy postanowić co, jak, gdzie.
-Różyczko... Ja wiem, że mało ze sobą rozmawiałyśmy. Chcę, żebyś wiedziała jedno. Jesteśmy siostrami i gdybyś potrzebowała o coś spytać albo coś chciałabyś powiedzieć... No wiesz... Służę swoją pomocą oraz swoimi uszami. Umiem dochować tajemnicy nawet przed rodzicami czy rodzeństwem. Bardzo się cieszę, że Łabędź wybrał mnie na twoją Mistrzynię.- Srebrna wolała wyjaśnić wszystko na początku. Owszem były teraz Mistrzynią i Uczennicą. Mimo wszystko Zmierzch kochała młodsze rodzeństwo. Chciała uniknąć surowego karania, ale należało zachować obiektywność. Poza tym jeśli Róży coś leżało na sercu, to właśnie otrzymała okazję do rozmowy. Były rodziną, a ta powinna się wspierać!