Zielony Pagórek

[Zmierzchająca Nadzieja]

Wreszcie dni były dłuższe, a słońce przynosiło coraz więcej ciepła. Wszędzie czuć było wczesną wiosnę. Pogoda bywała kapryśna, ale Zmierzch wcale to nie przeszkadzało. Potrzebowała spacerów, żeby wyciszyć zbędne emocje. Poza tym obowiązki Wojownika również wzywały. Dzisiaj padło akurat na polowanie. Dzięki Łabędziowi Zmierzch umiała łowić ryby. Wiedziała też na co zwracać uwagę przy piszczkach, zającach czy ptakach. Wierzyła, że sobie poradzi. Dlatego najpierw przyszła w to miejsce. Chciała trochę odpocząć i zebrać myśli. Usiadła na szczycie pagórka. Swoim ogonem owinęła przednie łapy. Uznała, że miło będzie tak pooglądać okolicę Czterech Dębów, posłuchać szumu drzew, szelestu trawy. Chciała chłonąć czyste powietrze, które zwiastowało zmiany. Przez chwile zostawić wszystkie troski, zmartwienia za sobą. Miała tylko nadzieję, że na lepsze...

/Zawilc!