Trening Zmierzchowej Łapy

[Łabędzia Szyja]

— Powodzenia — powiedział wesoło, chcąc jakoś dodać otuchy Zmierzchowej Łapie; wyglądała na podenerwowaną i absolutnie jej się nie dziwił. Pierwsze łowy to nie lada emocje, ale naprawdę nie było co się stresować. — Dasz sobie radę. Ja będę kręcił się w pobliżu, w razie gdyby coś chciało zakłócić twój spokój... Ty też miej się na baczności, dobrze? Drapieżniki zwykle pojawiają się w najmniej spodziewanym momencie.
Po tej ostatniej przestrodze dał jej wreszcie wyruszyć w teren. Zgodnie z zapowiedzią, podążył za nią, utrzymując dystans, aby dać terminatorce potrzebną przestrzeń i przypadkiem nie zakłócić polowania.

Z początku nie widziała nic. Słyszała ptaki w oddali, ale nie był to trop godny podążania — ptactwo znajdowało się daleko poza zasięgiem jej wzroku, co dopiero łap. Wreszcie, po dłuższej wędrówce los się do niej uśmiechnął i kotka zauważyła wychodzącą z krzewów wronę. Ta zatrzymała się w miejscu, zaczęła skubać się po skrzydle, a uderzenia serca później już rozglądała się czujnie, jakby spodziewała się, że ktoś lub coś może nagle dopuścić się zamachu na jej życie. Póki co chyba nie zwietrzyła niebezpieczeństwa, nie zerwała się bowiem do lotu, tylko postąpiła kilka kroczków wprzód.