Trening Zmierzchowej Łapy

[Łabędzia Szyja]

Zmierzchowa Łapa nie tylko świetnie zapamiętała, ale również wprowadziła w życie wszystkie obowiązujące przy polowaniu na ptaki zasady — utrzymała idealną pozycję łowiecką, zwracała uwagę na kierunek wiatru i otoczenie, dzięki czemu uniknęła zdemaskowania. Ukrywając się w krzewach i okazjonalnie przystając w miejscu zagwarantowała sobie pozostanie niewidoczną dla czujnych oczu wrony, która do końca nie wiedziała, co ją czeka. A gdy kotka do niej doskoczyła, na reakcję było zdecydowanie za późno i ptaszyna w krótkim czasie zwiotczała w szczękach terminatorki.

— Dobra robota! — Minęło kilkanaście uderzeń serca i z zarośli wyłonił się szeroko uśmiechnięty Łabędź. Stanął obok swojej uczennicy i z podziwem zlustrował jej zdobycz. — Za pierwszym podejściem! Mam nadzieję, że jesteś z siebie dumna, bo ja jestem bardzo. Podeszłaś ją jak wprawna łowczyni. Nie musisz jej zakopywać, chyba będziemy wracać już do Obozu? — Chyba że zachłyśnięta pierwszym zwycięstwem, chciała kontynuować przeszukiwanie Ptasich Krzewów, zrozumiałby to. — To twoja pierwsza piszczka, więc możesz zadecydować, do kogo trafi. Chyba że wolałabyś sama skosztować swojego sukcesu.