Trening Zmierzchowej Łapy

[Zmierzchająca Nadzieja]

Sama nie wiedziała ile czasu naprawdę minęło. Musiała zachowywać cierpliwość, a jednocześnie nie mogła się doczekać. Dziwne jak sprzeczne emocje mogą targać jednym kotem. Całe szczęście polowanie zakończyło się sukcesem. Zmierzch dumnie niosła martwą wronę. Chciała pokazać ją Łabędziowi. W końcu jemu zawdzięczała wszystko. Serce dudniło jej niczym dzięcioł stukający w korę drzewa. Owszem miała ochotę podejść coś jeszcze raz, ale zrezygnowała. Gdy tylko wyłonił się jej Mistrz, to podleciała do niego. Otarła się obydwoma bokami o jego boki.
-Udało się Łabędziu! To było cudowne uczucie! Tak się cieszę, że będę mogła pomagać wszystkim...- Kotce po prostu udzieliła się radość starszego kocura. Była bardzo dumna! Najbardziej z tego, że ukończyła szkolenie pod jego okiem. No i nie przyniosła mu wstydu! Teraz tylko pozostawała kwestia Ceremonii oraz wyboru imienia.
-Skoro mogę zadecydować, to chcę oddać wronę Tobie. Jako Mistrz nauczyłeś mnie wiele o życiu i dostrzegłeś we mnie potencjał. Zostałeś też moim przyjacielem. Dzięki Tobie umiem tyle pożytecznych rzeczy i zyskałam nowe umiejętności. Moje polowanie, to też Twój sukces. Już nie będę Terminatorką, będę Wojowniczką. Chcę, żebyśmy oboje zapamiętali ten dzień. W końcu będę mogła pomagać Tobie jako Gwieździe oraz pozostałym kotom. Jesteś wielkim Mistrzem Łabędzia Szyjo!- Kotka mówiła całkiem poważnie. To dzięki niemu rozwinęła skrzydła. Gdyby nie on, to pewnie zniknęłaby jak jej bracia. Teraz uświadomiła sobie, że ukończyła trening pierwsza z rodzeństwa. Pewnie Skra i Zioro będą zadowoleni. Ostatecznie kotka zgarnęła wronę i położyła ją przed swoim już nie Mistrzem, a przyjacielem. Spojrzała na niego szczęśliwa i obdarzyła szerokim, kocim uśmiechem.